براى اينكه آتش را خاموش كنيد، بايد به حَكَميت‌ [١] بنشينيد و بايد سرحَدّات را ببينيد؛ آن طرف را ببينيد، و اين طرف را؛ بايد ملتها را ملاحظه كنيد؛ ملت عراق را ببينيد كه آيا ملت عراق اين حكومت را قبول دارد يا نه؟ و ملت ايران را هم ببينيد كه آيا ملت ايران اين حكومت را قبول دارد؟ اين رئيس جمهور را قبول دارد؟ اين نخست وزير را قبول دارد؟ اين مجلس را قبول دارد؟ چنانچه ملتها مقبول بود پيششان اينها، پس اينها حكومت قانونى هستند. و اگر غير مقبول بود؛ حكومت غير قانونى هستند. و بايد دنيا حكومت غير قانونى را [به رسميّت نشناسد] اگر راست مى‌گويند كه بايد ملتها حكومت كنند، اگر صحيح مى‌گويند كه حقوق بشر بايد مراعات بشود؛ بايد رجوع كنند به ملتها. و ما حاضريم كه شما بياييد در اينجا رفراندم كنيد و ناظر قرار بدهيد بر رفراندم كه آيا اين حكومت و اين مجلس و اين رئيس جمهور را شما قبول داريد يا قبول نداريد. و با يك ترتيبى هم برويد عراق و بدون سرنيزه، سرنيزه در كار نباشد، اختناق در كار نباشد، آنجا هم يك رفراندم بكنيد، ببينيد كه آيا ملت عراق هم همان طورى كه ملت ايران مى‌گويند، قبول دارند يا نه؟ اگر ملت ايران حكومت ايران را طرد و رئيس جمهور را و مجلس را طرد كرد، بايد بگوييد آنها كنار بروند. و بايد ملت خودش عمل بكند. و اگر طرد نكرد، برويد عراق آنجا هم همين طور رفراندم كنيد و بگوييد كه مردم آيا قبول دارند اين حزب را، قبول دارند اين مجلس حزبى را، قبول دارند اين صدام را، و اين رئيس جمهور به اصطلاح خودشان را، يا قبول ندارند؟ اگر قبول دارند، آن وقت بنشينيد با هم مصالحه كنيد. و اگر آنها هم قبول ندارند، ما هم قبول نداريم، هيچ كس قبول ندارد او را، مگر يك دسته‌اى كه همراه او هستند، و مگر امريكا و مگر شوروى [...]

اگر همين باشد مسأله اجتماعات شما اثرى ندارد و صحبتهاى ما و صحبتهاى شما به جايى نخواهد رسيد. همه بايد تحت بيرق اسلام و تحت پرچم اسلام برويد، لكن نه به طور شعار، به طور واقع و به طور حقيقت. اگر به طور حقيقت تحت پرچم اسلام رفتيم،

[١] داورى.