مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٧٦ - سنگر قهرمانی و پرخاشگری

الّذین ان مکنّاهم فی الارض اقاموا الصّلوة و آتوا الزّکوة و امروا بالمعروف و نهوا عن المنکر و للّه عاقبة الامور [١].

آنان که چون قدرت آنها را در زمین مستقر سازیم، نماز را (که مظهر و آیینه پیوند آنها با خداست) به پا میدارند و زکات را (که مظهر و سمبل و وسیله کمک به خلق خداست) ادا میکنند و امر به معروف و نهی از منکر مینمایند (یعنی در اشاعه خوبیها و ازاله بدیها کوشش میکنند)، و البتّه عاقبت و سرانجام به دست خداست.

یعنی آنها به هر حال در انجام وظیفه خود کوشا میباشند، امّا به نتیجه رسیدن و نرسیدن به طور قطع، امری است که تابع یک سلسله شرایط و مصالح است که به دست خداست.

ایضاً در همان آیات سوره قصص چنین آمده بود: «میخواهیم ... آنها را پیشوای دیگران قرار دهیم». اکنون آیهای از قرآن ذکر میکنیم که در آنجا روشن میکند که بر حسب سنّت الهی چه قومی صلاحیت پیشوایی دارند. در سوره الم سجده میفرماید:

و جعلنا منهم ائمّة یهدون بامرنا لمّا صبروا و کانوا بآیاتنا یوقنون [٢].

ما از میان آنها (قومی که تحت فشار و شکنجه بودند) پیشوایانی قرار دادیم که به فرمان ما دیگران را رهبری میکنند، بدین جهت که مقاومت کردند و سرسختی نشان دادند و تسلیم نشدند، و دیگر اینکه به آیات ما و وعدههای بر حقّ ما و سنن و نوامیس ما یقین داشتند.

قرآن کریم در جای دیگر میفرماید:

فضّل اللّه المجاهدین علی القاعدین اجرا عظیما [٣].

خداوند مجاهدان و پیکار کنندگان و به پا خاستگان را بر نشستگان، به اجر و پاداش عظیمی برتری داده است.

در جای دیگر میفرماید: