مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٣٩٦ - نگاهی به صدر اسلام

شد)، آیا میتواند این امور جلوی قدر الهی را بگیرد؟ فرمود: «انّها من قدر اللّه» [١] یعنی خود اینها نیز از قدر الهی میباشد: تأثیر اینها در جلوگیری از بیماری نیز به قضا و قدر الهی است.

علی (علیه السّلام) در سایه دیوار کجی نشسته بود؛ از آنجا حرکت کرد و در زیر سایه دیوار دیگری نشست. به آن حضرت گفته شد: «یا امیر المؤمنین! «تفرّ من قضاء اللّه؟» (از قضای الهی فرار میکنی؟) فرمود: «افرّ من قضاء اللّه الی قدر اللّه» [٢] (از قضای الهی به قدر الهی پناه میبرم)؛ یعنی از نوعی قضا و قدر به نوعی دیگر از قضا و قدر پناه میبرم؛ یعنی اگر بنشینم و دیوار بر سرم خراب شود قضا و قدر الهی است، زیرا در جریان علل و اسباب اگر انسانی در زیر دیواری شکسته و مشرف به انهدام بنشیند آن دیوار بر سرش خراب میشود و صدمه میبیند، و این خود قضا و قدر الهی است، و اگر خود را به کناری بکشد از خطر او مصون میماند، این نیز قضا و قدر الهی است.

کما اینکه ممکن است در همان حال در یک جریان دیگر از علل و اسباب، خطری دیگر متوجّه او گردد که آن نیز قضا و قدر الهی است.

به هر حال، خود را از خطر دور نگه داشتن، پرهیز از امر خداست به امر خدا؛ فرار از قضای الهی است به قضای الهی.