مجموعه آثار ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٧٩ - منطق سوم

دهد، خدمتی از راه تأسیس یک مؤسسه خیریه و یا یک اکتشاف و اختراع و یا از راه دیگر انجام دهد، استحقاق ثواب و پاداش از جانب خداوند دارد.

میگویند خداوند عادل است و خدای عادل میان بندگان خود تبعیض نمیکند؛ برای خداوند چه فرق میکند که بندهاش او را بشناسد یا نشناسد؛ به او ایمان داشته باشد یا نداشته باشد؛ خداوند هرگز به خاطر اینکه یک بندهای با او رابطه آشنایی و دوستی ندارد، عمل نیک آن بنده را نادیده نمیگیرد و اجر او را ضایع نمیگرداند؛ و به طریق اولی اگر بندهای خدا را بشناسد و عمل نیک انجام دهد ولی فرستادگان او را نشناسد و با آنها رابطه آشنایی و پیمان دوستی نداشته باشد خط بطلان روی عمل نیک او نمیکشد.

نقطه مقابل اینها دسته دیگری هستند که تقریبا همه مردم را مستحق عذاب میدانند و برای کمتر انسانی عمل مقبول و فرجام نیک معتقدند. اینها یک حساب سادهای دارند، میگویند مردم یا مسلمانند و یا غیر مسلمان، غیر مسلمانها که تقریبا سه ربع مردم جهان را تشکیل میدهند به این جهت که مسلمان نیستند اهل دوزخند؛ مسلمانان نیز یا شیعهاند و یا غیر شیعه؛ غیر شیعه که تقریبا سه ربع مجموع مسلمانان را تشکیل میدهند به این جهت که شیعه نیستند اهل دوزخند؛ شیعیان نیز اکثریتشان- در حدود سه ربع- تنها اسم تشیع دارند و اقلیتی از آنها به اولین وظیفه خود که «تقلید» از یک مجتهد است آشنا هستند تا چه رسد به سایر وظائف که صحّت و تمامیت آنها موقوف به این وظیفه است؛ اهل تقلید هم غالبا اهل عمل نیستند. علیهذا بسیار اندکند کسانی که اهل نجات میباشند.

این بود منطق دو طرف، منطق آنان که تقریبا میتوان گفت صلح کلی هستند، و منطق اینان که میتوان گفت مظهر غضب الهی بشمار میروند و غضب را بر رحمت سبقت میدهند.

منطق سوم

در اینجا منطق سومی هست و آن منطق قرآن کریم است. قرآن کریم در این مسأله به ما فکری مغایر با آن دو فکر میدهد که کاملا مخصوص قرآن است. نظر قرآن نه با اندیشه گزاف روشنفکر مآبان ما تطبیق دارد و نه با تنگ نظری خشک مقدّسان ما. نظر قرآن بر منطقی خاص استوار است که پس از وقوف بر آن هر کسی اعتراف میکند که سخن صحیح در این زمینه جز آن نیست و این مطلب ایمان ما