ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٤٤ - جهان
جوينى عبد اللّه بن يوسف بن عبد اللّه بن يوسف بن محمد-
جوينى، ملقّب بركن الاسلام، مكنّى بابو محمد، فقيه شافعى، پدر امام الحرمين عبد الملك سالف التّرجمة، از اكابر فقه و اصول و تفسير و حديث و نحو و ادبيّات عرب بشمار ميرفت و در همه فنون مذكور وحيد عصر خود بود، از كثرت وقار او كسى را قدرت شوخى و مطايبه در مجلس وى نبودى، او نخست در جوين، ادبيّات را از پدر خود و فقه و اصول را از سهل بن محمد صعلوكى فراگرفت پس در مرو حاضر درس قفّال مروزى شد، در سال ٤٠٧ ه ق باز به نيشابور برگشته و بتدريس و فتوى آغاز كرد و در فقه و تفسير و غيره تأليفات خوبى دارد:
١- التبصرة ٢- التذكرة ٣- تفسير كبير كه حاوى علوم كثير بوده و بقول احمد رفعت هريك آيه را به ده نوع تفسير نموده است ٤- الفرق و الجمع ٥- الفروق و السلسلة ٦- مختصر المختصر ٧- موقف الامام و المأموم. جوينى در ماه ذيحجه سال ٤٣٤ يا ٤٣٧ يا ٤٣٨ ه ق درگذشت. (ص ٢٧٤ ج ١ كا و ١٨٥٥ ج ٣ س و ٢٠٨ ج ٣ طبقات و غيره)
جوينى عبد الملك-
پسر جوينى عبد اللّه فوق بعنوان امام الحرمين بشماره ٢٣٩ مذكور شد.
جوينى عطاء اللّه بن بهاء الدين محمد-
ملقّب بعلاء الدين، معروف به عطاملك، مؤلف تاريخ جهانگشاى فارسى ميباشد كه حاوى حالات چنگيز و هلاكو و مغول است و در سال ٦٨٠ يا ٦٨١ يا ٦٨٣ ه ق درگذشت از آثار خيريهاش يكى نهر نجف است، در آن ارض اقدس نهرى حفر كرده و زياده بر صد هزار دينار زر سرخ خرج نموده و آب فرات را بحوالى نجف جارى كرده است. (ص ٢٢٧ لس و ١٨٥٥ ج ٣ س)
جوينى مولانا معين الدين-
از مشاهير ادبا ميباشد، در سال ٧٣٥ ه قمرى كتابى فارسى نگارستان نامى بسبك گلستان سعدى بنام ابو سعيد چنگيزى تأليف داده و زمان وفاتش بدست نيامد. (ص ١٧٥٥ ج ٣ س)
جهان
تخلّص شعرى زبيده خانم دختر فتحعلى شاه است و بهمين عنوان زبيده خواهد آمد.