دانشمندى از هر طبقه كه باشد در تمام ادوار زندگى خود خون دل و دود چراغ ميخورد، متاع دنيا را قليل مى‌شمارد، بز خارف دنيوى پشت پا مى‌زند تا حاصل رنج و زحمت و محصول قريحه ذاتى خود را روى چند صفحه جلوه‌گر ميسازد و بنام كتاب ارمغان عالم بشريت مى‌نمايد پس بنظر حقيقت كتاب تحفه بزرگى بهريك از افراد انسانى ميباشد كه عهده‌دار تأمين يك قسمت عمده از احتياجات دينى و دنيوى ادوار مختلفه زندگانى ايشان است. كتاب گنجينه جواهر، آئينه افكار، نخستين سرمايه انسانيت و بشريت و آدميت است كه انواع علوم و معارف در زواياى آن مخزون و در خباياى اوراق و صحائفش مختفى ميباشد كه علما و دانشمندان سلف آن سرمايه سعادت ابدى را اندوخته و در اين گنجينه‌ها براى اخلاف خودشان ذخيره و يادگار گذاشته‌اند اينك با در نظر گرفتن‌ هَلْ جَزاءُ الْإِحْسانِ إِلَّا الْإِحْسانُ‌ محض تقدير زحمات ايشان اعمال وسائل مقتضيه در احياى اسامى و آثار ايشان با يا و ضرور است كه با مرور دهور در صفحه تاريخ باقى‌مانده و دستور زندگانى اخلاف باشند تا آيندگان اطوار و ادوار زندگانى اسلاف را در نظر داشته و مستحضر باشند كه داشتن علم و دانش تا چه اندازه در ارزش و حيات جاودانى انسانى مؤثر ميباشد كه بعد از قرنها نامهاى ايشان را ورد زبان كنند و مجارى حالات ايشان را زينت‌بخش مجالس و محافل خود سازند و مساعى جميله در ابقا و احياى اسامى‌شان با تجديد و تعمير بقاع و مقابر ايشان و نشر تأليفات‌شان و ديگر وسائل مقتضيه معمول دارند و افاضل هر ديارى در قرون متواليه مصنّفات و آثار قلمى ايشان را كه بنظر حقيقت نماينده خود ايشان و آئينه افكار و زحمات ايشان است مرجع حل مشكلات علمى خود قرار دهند و انيس و جليس خلوت و جلوت نموده و بانس و مجالست ديگران مقدّم دارند و از مؤانست آنان محظوظ شوند و بمثابه آن دانند كه روزوشب با خود مؤلفين آنها نشسته و آنا فآنا از مقامات روحانيت ايشان استفاده و استضائه مينمايند؛ پس در حيرتم كه ايشان را زنده گوئيم با اينكه ساليان دراز است كه در لحد خوابيده و خاك تيره را فرش و بالين خود ساخته‌اند، عجب‌تر آنكه مرده‌شان انگاريم، كدام مرده‌اى است كه بعد از سالها و قرنها عهده‌دار تعليم و تربيت ديگران باشد و با