ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٥٨ - بزيعيّه
اجماع ميباشد كه موافق آنچه در تحت همين عنوان بطور خلاصه نگارش داديم، هر خبرى را كه بواسطه راوى ديگر از معصوم روايت مىكند آن خبر را محكوم بصحّت دارند و در صحّت و ضعف آن واسطه، رجوع بكتب رجاليه را لازم ندانند بلكه روايت كردن ايشان از كسى را، دليل وثاقت و مقبول القول بودن آنكس دارند، البته بسط زايد و توضيح مطلب موكول بكتب رجاليه ميباشد.
بزنطى، در سال دويست و بيست و يك از هجرت (٢٢١ ه قمرى) عازم دار باقى گرديد و كتاب الجامع و كتاب مارواه عن الرضا ع و كتاب المسائل و كتاب النوادر از تأليفات او است.
بزنطى منسوب بموضعى است از عراق كه ثياب بزنطيه هم از آنجا است. (كتب رجاليه)
بزوفرى ابو عبد اللّه حسين بن على بن سفيان بن خالد بن سفيان-
چنانچه مصطلح رجال است، در صورت نبودن قرينه منصرف بوى ميباشد و باحمد بن جعفر بن سفيان، حسن بن على بن زكريّا و موسى بن ابراهيم بدون قرينه استعمال نمىشود. امّا حسين مذكور، محدّثى است امامى و ثقة و جليل القدر، شيخ مفيد متوفى بسال ٤١٣ ه ق و تلعكبرى متوفى سال ٣٨٥ ه ق از وى روايت ميكنند و ابو العباس نجاشى نيز بواسطه احمد بن عبد الواحد بزّار، از وى روايت مىكند. سال وفات خود حسين بن احمد بدست نيامد و كتاب احكام الصيد، ثواب الاعمال، كتاب الحج، الرد على الواقفة، سيرة النبى و الائمة فى المشركين از تأليفات او است.
بزوفر بفتح اوّل و ثانى و ثالث و يا بضم اول و ثانى ديهى است بزرگ، در ساحل غربى دجله، نزديكى واسط. (كتب رجاليه)
بزيعيّه-
بفرموده بروجردى، عنوان اصحاب مرد بزيع نامى است جولاهه، كه بدعوى پيغمبرى آغاز كرد، همچو مىپنداشت كه بآسمان رفته، خداى تعالى دست بر سرش كشيده، آب دهان خود را بدهانش انداخته و در اثر اين رحمت الهى سينهاش پر از حكمت شده است، نيز گويد كه دوازده امام عليهم السلام نمىميرند بلكه بآسمان ميروند. از بهبهانى نقل كرده است كه بزيعيّه فرقهايست از خطّابيه كه بعد از ابو الخطّاب