ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣٥١ - تميمى مصطفى بن عبد الفتاح
در هزار و دويست و سى دو از هجرت (١٢٣٢ ه قمرى) درگذشت.
(ص ١٦٦٩ ج ٣ س)
تميلى
(با صيغه مصغّر) در اصطلاح رجالى، بفرموده بروجردى، على بن حسن بن على بن فضال ميباشد و در وافى گويد تيملى (بتقديم ى بر م) على بن حسن مذكور است. در تنقيح المقال گويد، تيملى لقب چند تن ميباشد كه از آن جمله است: حسن بن على بن فضال، حمزة بن حبيب، زيد بن محمد، محمد بن ابى حمزه و غير ايشان، بهرحال تحقيق مراتب موكول بكتب رجاليه است.
تميمى ابراهيم بن احمد بن فارس-
ملقّب به كمال الدين، از مشايخ قراء عظام ميباشد كه در ششصد و هفتاد و شش از هجرت (٦٧٦ ه ق) در شام درگذشت. (ص ٥٦٥ ج ١ س)
تميمى عبد الرحمن بن ابى نجران-
مصطلح علماى رجال بوده و شرح حالش موكول بكتب رجاليه است.
تميمى محمد بن احمد بن سعيد-
طبيب، معروف به تميمى، از اكابر پزشكان اسلامى قرن چهارم هجرت ميباشد كه از سلاطين، با عضد الدوله ديلمى و از پزشگان با على بن عيسى مجوسى (صاحب كتاب كامل الصناعة) معاصر و در علم نباتات و ادويه مفرده و تركيب ادويه، فريد عصر خود بود. ترياقهاى بسيارى تركيب داد و بعضى از ادويه مفرده را بر اجزاى ترياق فاروق مشهور افزوده و تكميلش نمود. ولادتش در بيت المقدّس ميباشد و از اينرو به مقدّسى هم موصوفش دارند.
علم طب را نيز در آنجا، از راهبى انبازخريا نامى كه خود طبيبى حاذق و مقيم آنجا بود فراگرفت، پس از زمانى بمصر رفت و در سال سيصد و هفتاد از هجرت (٣٧٠ ه ق) در قيد حيات بوده است. كتاب الفحص و الاخبار و كتاب مادة البقاء باصلاح فساد الهواء و كتاب التحرز من ضرر الوباء و چند كتاب ديگر در ترياق از جمله آثار علميّه وى بوده و سال وفاتش بدست نيامد. (ص ٢٨٤ ج ١ مر و ١٦٧٢ ج ٣ س)
تميمى مصطفى بن عبد الفتاح-
نابلسى، فقيه حنفى، مشهور به تميمى، نگارنده كتاب ارشاد المفتى الى جواب المستفتى و منظومه عقائد