ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣٦٨ - ثعلبى يحيى بن قاسم بن مفرج
فوائد متنوّعه ميباشد. ثعلبى در بيست و سوم ماه محرم چهارصد و بيست و شش يا هفت يا سى و هفت از هجرت (٤٢٦ يا ٤٢٧ يا ٤٣٧ ه قمرى) وفات يافت، از انساب سمعانى نقل است كه ثعلبى لقب احمد بن محمد است و براى نسبت نيست و او را ثعالبى هم گويند.
(ص ٢٢ ج ١ كا و ٣٢١ ج ٢ ع و ٣٦ ج ٥ جم و ٦٦٣ مط و ٢٣ ج ٣ طبقات الشافعية و ٣١٠ ج ٢ فع و غيره)
ثعلبى خضر بن سروان بن احمد بن ابى عبد اللّه-
توماثى ثعلبى، مكنّى بابو العباس، مشهور به ثعلبى، (منسوب بشهر توماث از بلاد جزيره) از اكابر نحويّين ميباشد كه فاضل و اديب و عارف و لغوى و شاعر و كثير الحفظ و فقيه بود، علم فقه را از ابو الحسن آبنوسى، نحو را از ابن الشجرى، لغت را از ابن الجواليقى فراگرفت، اشعار روبه، ذى الرمة و شعراى بنى هذيل را در حفظ داشت، از معاصرين ياقوت حموى بوده و در سال ٥٤٤ ه ق در نيشابور ملاقات نمودهاند و از اشعار خود خضر است:
مواعظ الدهر ادبتنى |
و انما يوعظ الاديب |
|
لم يمض بؤس و لا نعيم |
الاولى فيهما نصيب |
|