ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢١٥ - بابا فغانى
و اين جمله با معاصر ديالمه بودن، چنانچه اشاره شد و با تاريخ وفات او كه بنوشته مجمع الفصحا سال چهارصد و ده هجرت ميباشد منافات كلى دارد و دور نيست كه مقصود از رباعى، اشاره بقرن دهم ميلادى بوده و خود را در زهد و ورع و ترك دنيا تالى حضرت عيسى معرفى كرده است و مع ذالك محتاج بتأمل ميباشد.
(ديوان چاپى خود بابا طاهر و ص ٣٢٦ ج ١ مع)
بابا عمو عبد الله
بهمين عنوان عمو عبد اللّه خواهد آمد.
بابا فغانى
بنوشته مجالس المؤمنين، شاعرى است شيعى فارسى مشهور، كه زايشگاهش شيراز ميباشد و در فنّ غزل از اكثر سخنوران ممتاز، در زمان سلطان يعقوب، ترقّى بسيارى كرد و در آن زمان باباى شعرايش مىگفتهاند.
بعد از وفات سلطان، در زمان صاحب قران، در ابيورد ساكن شد و عاقبت بمشهد مقدّس رضوى رفت و در سال نهصد و بيست و پنج از هجرت (٩٢٥ ه ق) درگذشت. در سفينة الشعرا همين شرح را با اندك تفاوتى در تحت عنوان بابا فنائى نوشته است چنانچه گويد: بابا فنائى از شعراى شيراز است كه نخست اشتغال ديگرى داشت و بشاعرى معروف نبود تا در عهد سلطان يعقوب داخل استخدام شد و شهرت تمام يافت و به باباى شعرا مشهور گرديد، بر شرب خمر حريص بود، بيشتر در ميخانهها ميگذرانيد و از او است:
مقيّدان تو از ياد غير، خاموشند |
بخاطرى كه توئى، ديگران فراموشند |
|