ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٢٣ - اسماعيليه
هر فنّى از فنون علميّه مقدّم بوده و از معاصرين محمد بن يعقوب كلينى ميباشد و كتاب الانوار فى تاريخ الائمة الاطهار از او است و در سال سيصد و سى و دو يا شش از هجرت (٣٣٢ يا ٣٣٦ ه قمرى) در بغداد عازم گلزار جنّت گرديد و در مقابر قريش مدفون شد.
جدّ مذكورش از مجوسيّت به اسلام آمده بوده است. (ص ٩٨ هب ٤١٣ ج ٢ ذريعه)
اسكدارى سعد بن ابى بكر-
اسكدارى الأصل، مدنى المسكن و المدفن، حنفى المذهب، از مشاهير و اعلام وقت خود و در مدينه مفتى حنفيّه بود، در مسجد نبوى تدريس مىكرد و كتاب الفتاوى الاسعدية كه محل اعتماد بلاد حجازيه ميباشد از او است و در سال هزار و صد و شانزده از هجرت (١١١٦ ه ق) در مدينه وفات يافت و در بقيع مدفون شد. (ص ٢٢٢ ج ١ سلك الدرر)
اسكندرى منصور بن سليم-
محدّث عامى حافظ، ملقّب به وجيه الدين و مكنّى به ابو المظفّر، بامروّت و وثاقت و ديانت موصوف ميباشد و از تأليفات او است:
١- الاربعين البلدانية ٢- تاريخ اسكندريه كه دو نسخه از آن به رقم ٣٠٠٣ و ٣٠٠٤ در خزانه اياصوفياى استانبول موجود است ٣- المعجم و در سال ٦٧٣ يا ٦٧٧ ه ق درگذشت. (ص ٨٧ تذكرة النوادر)
اسماعيليه
عنوان مشهورى يكى از طوائف شيعه ميباشد كه بچندين شعبه منشعب هستند؛ بعضى از ايشان اسمعيل بن امام جعفر صادق ع را امام حىّ غائب قائم منتظر ميدانند و حكايت موت او را هم كه مسلّم بوده و جاى ترديد نميباشد حمل بر تلبيس آن حضرت مينمايند كه به جهت مصلحت وقت خواسته حقيقت امر بر مردم مكشوف نگردد. گروهى موت اسمعيل مذكور را كه امام بوده مسلّم داشته و گويند كه او هم در حيات خود به امامت پسرش محمد تصريح كرده و امام غائب همين محمد نوه حضرت صادق ع است و همين شعبه را قرامطه و مباركيه هم گويند و برخى برآنند كه خود آن حضرت بامامت محمد مذكور نص كرده است. قرامطه اتباع مردى قرمطويه نامى است