ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٢٧ - بجلى ابو بكر محمد بن عبد اللّه
بجلى جرير بن عبد اللّه-
كنيهاش ابو عمرو (يا ابو عبد اللّه)، از اصحاب حضرت رسالت ميباشد، در رمضان سال دهم هجرت كه سال وفات آن حضرت است بيعت كرد و اسلام آورد. از كثرت حسن و جمال او است كه آن حضرت فرمودند على وجهه مسحة ملك و عمر نيز يوسف اين امّتش گفتى، از آنرو كه از اكابر قوم خود بود در وقت بيعت مشمول مراحم نبويّه شد. آن حضرت بپاس جلالت قديمى او بر روى كسايش نشاندند و باصحابش فرمودند، وقتيكه شريف قومى وارد آيد اكرامش نمائيد. باوجود اين، هنگامى كه از طرف حضرت امير المؤمنين ع بسمت رسالت نزد معاويه رفت بدو ملحق گرديد، خانه او را كه در كوفه داشته بامر مطاع آن حضرت خراب كردند و بمدلول بعضى از آثار دينيّه، مسجد جرير بن عبد اللّه بجلى كه در كوفه است يكى از مساجد اربعه ملعونه ميباشد كه محض شكرانه قتل حضرت حسين بن على عليهما السلام بنا شدهاند. سه ديگر هم، مسجد ثقيف، مسجد اشعث و مسجد سماك بن ابى خراشه ميباشد، آن حضرت از نماز كردن در چند مسجد نهى فرموده كه يكى از آنها مسجد جرير است.
ابن ابى الحديد گويد: جرير، مبغض حضرت على ع بود بهمين جهت بامر آن حضرت خانهاش را خراب كردند. بارى جرير، در جزيره اقامت كرده و در سال پنجاه و يك يا چهار از هجرت (٥١ يا ٥٤ ه قمرى) در قرقبسيا درگذشت. (تاريخ بغداد و ١٢٧ مف و كتب رجاليه)
بجلى
در اصطلاح رجالى، عبد الرحمن بن حجّاج و يا بفرموده بحار موسى بن قاسم ميباشد و شرححال ايشان موكول بكتب رجاليه است.
بجلى ابو بكر محمد بن عبد اللّه-
رازى بجلى، از اكابر عرفا و معتبرين مشايخ سده چهارم خراسان ميباشد كه پدرانش ساكن رى بودند و خودش در نيشابور تربيت يافته است. از خلفا با قادر باللّه عباسى (٣٨١- ٤٢٢ ه ق) معاصر بود و زمان وفاتش بدست نيامد.
بجلى- در مجمع البحرين گويد: بجيلة قبيله ايست در يمن، كه در نسبت بآن بجلى گويند (با دو فتحه)، اين قبيله، فرزندان زنى بجيله نامى است كه بنام مادربزرگ