ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٤١ - بدر الدين عبد الرحمن بن المسجف
خواهد آمد. در سال پانصد و نود و دو از هجرت (٥٩٢ ه قمرى) در هفتاد و يك سالگى درگذشت.
(ص ٢٢٧ فوائد البهية)
بدر جاجرمى بعنوان جاجرمى بدر الدين-
خواهد آمد.
بدر الدين اسمعيل تبريزى-
كه كنيهاش ابو المعمّر است. بنابر آنچه از رياض العلما نقل شده، از محدّثين قرن هفتم هجرت ميباشد كه ثقه و حافظ و سيّاح بود، مشيخه دار الحديث اربل بدو تفويض شد، پس از آنكه آن شهر مسخّر تاتار گرديد اسمعيل بحلب رفت و در همانجا در حدود هشتاد و شش سالگى درگذشت و بنابر آنچه از كاتب چلبى نقل شده، اسمعيل در سال ششصد و يك هجرت كتابى در حديث املا كرده كه باربعين بدر الدين معروف است. (مدرك بقرار فوق)
بدر الدين حسن (يا حسين) بن عمر بن حسن-
دمشقى حلبى، شافعى، اديب، محدّث مورّخ، كنيهاش ابو طاهر و ابو محمد، در نظم و نثر دستى توانا داشت، كتاب درة الاسلاك فى دولة الاتراك، كتاب نسيم الصبا هردو از تأليفات اوست.
كتاب اوّلى، در تاريخ پادشاهان مملوكهاى مصر و راجع بحوادث يكصد و بيست و نه سال قمرى، از ششصد و چهل و هشت تا هفتصد و هفتاد و هفت هجرى ق مطابق (١٢٥٠ تا ١٣٧٥ م) است و كتاب دويمى نيز در سال ١٢٨٩ ه در اسكندريّه و در ١٣٠٢ ه در قسطنطنيّه و در ١٣٠٧ ه در قاهره چندين مرتبه چاپ شده و در بيروت نيز بطبع رسيده است. بدر الدين در سال هفتصد و هفتاد و نه هجرت (٧٧٩ ه ق- ١٣٧٧ م) در شصت و نه سالگى درگذشت.
(ص ٧٧ مط و غيره)
بدر الدين حسن بن محمد-
بعنوان بورينى شيخ بدر الدين، خواهد آمد.
بدر الدين عبد الرحمن بن المسجف-
كنانى عسقلانى، از مشاهير ادبا و شعراى عرب كه اكثر اشعارش در هجو و بدگوئى است، در سال پانصد و هشتاد و سه وفات يافته و از اشعار او است كه در بغداد، روز عاشورا موقع بارش باران گفته است:
مطرت بعاشورا و تلك فضيلة |
ظهرت فما للناصبى المعتدى |
|
و اللّه ما جآء الغمام و انما |
بكت السماء لزوال آل محمد |
|