ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ١٦٥ - اكسير اصفهانى ميرزا عظيما
و در اوائل حال در بغداد ميزيست و عاقبت در مكّه مجاور بود. با جنيد بغدادى متوفى در سال ٢٩٧ يا ٢٩٨ ه قمرى مكاتبه و مراسله داشته و سال وفاتش بدست نيامد و از كلمات او است كه: مردم حريص در دنيا محروم و در آخرت خوار است. (ص ١٢٧ ج ٣ مه)
اقفسى يا اقفهسى احمد بن عماد الدين بن محمد-
مصرى شافعى، ملقّب به شهاب الدين، مكنّى بابو العباس، از اكابر فقهاى شافعيّه ميباشد. از تأليفات او است:
١- القول التام فى احكام المأموم و الامام در فقه شافعى كه در مصر چاپ شده ٢- كشف الاسرار عما خفى على الافكار كه در اسكندريه چاپ شده ٣- منظومه ابن العماد كه معفوات است. صاحب ترجمه در سال هشتصد و هشت از هجرت درگذشت. (ص ٤٦٢ مط)
اقليدس اندلسى عبد الرحمن بن اسمعيل-
معروف به اقليدس اندلسى، از علماى هندسه اندلس بوده و بمنطق نيز اهتمام تمام داشته است و در حدود سال سيصد و هفتاد از هجرت (٣٧٠ ه ق) درگذشت. (بعضى از سالنامهها)
اقليشى احمد بن معد-
بعنوان تجيبى خواهد آمد.
اكرمى ابراهيم بن محمد-
دمشقى، از ادبا و شعراى دمشق، اشعارش بسيار و آبدار بود و ديوانى بنام مقام ابراهيم داشته و در سال يك هزار و چهل و هفت از هجرت (١٠٤٧ ه) درگذشته است و از اشعار او است:
سقى اللّه ليلاتى على السفح باللوى |
و عهد الصبى ما كان احلاه من عهد |
|
زمان لنا بالصالحية كله |
ربيع و ايام لنا فيه كالورد |
|