ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣٨٠ - جاروديه
جاحظيه
عنوان فرقهايست اتباع جاحظ فوق الذكر چنانچه اشاره نموديم.
جاربردى احمد بن حسن-
يا (حسين) يا (سنان بن يوسف) ملقّب بفخر الدّين، از اعيان فضلا و اركان ادباى شافعيّه بود، در لسان بعضى از افاضل، بفريد دهر، وحيد عصر، لقمان ثانى، عمّان المعانى، جامع معقول و منقول، عالم بفروع و اصول، قدوة السّالكين موصوف ميباشد و ظاهر اين وصف آخرى آنكه وى از اكابر عرفا و ارباب طريقت هم بوده است بارى جاربردى نزيل تبريز و از شاگردان قاضى بيضاوى ميباشد و مابين او و قاضى عضد ايجى مشاجرات علميّه وجود داشته و تأليفات او بدين شرح است:
١- حاشيه كشاف زمخشرى ٢- السراج الوهاج فى شرح المنهاج كه در اصول فقه ميباشد و شرح منهاج الاصول استادش قاضى بيضاوى است ٣- شرح شافيه ابن حاجب در صرف، كه از كتابهاى درسى آن علم و مورد اعتناى افاضل بوده و بر ديگر شرحهاى شافيه برترى دارد و در استانبول و ايران چاپ شده است ٤- شرح منهاج كه همان سراج مذكور است ٥- المغنى در نحو. وفات جاربردى در ماه رمضان سال هفتصد و چهل و دو يا شش از هجرت (٧٤٢ يا ٧٤٦ ه قمرى) در تبريز وقوع يافت و چنانچه اشاره شد نام پدر جاربردى در كتب تراجم محلّ ترديد بوده بلكه نام خودش را نيز در بعض موارد محمد نوشتهاند لكن در روضات الجنّات احمد بن حسن بودن را تقويت نموده است.
(ص ٩١ ت و ١١٥ هب و ١٧٥٤ ج ٣ س)
جارمينى محمد بن على-
از علماى معانى بود، در آن موضوع كتابى بنام الاشارات و التشبيهات تأليف داده و در سال هفتصد و بيست و نه از هجرت (٧٢٩ ه قمرى) درگذشت. (ص ١٧٥٤ ج ٣ س)
جاروديه
بنوشته مجمع البحرين، فرقهايست از شيعه كه به زياد بن ابى زياد منسوب بوده و از فرقه زيديّه نيستند اگرچه بعقيده بعضى، از ايشان ميباشد، پس، از بعض افاضل نقل كرده كه جاروديّه دو فرقه است: يكى از زيديّه كه شيعه هستند،