ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٤٢ - جويا ميرزا دارا
گفتم كه اصلا اخذ نكرده و اگر هم كرده باشد بطريق حق بوده، على سوگند بذات خداوندى ياد كرد كه بناحق اخذ كرده است. بهمين جهت است كه بعضى از اهل حديث، بشيعه بودن على بن جعد معتقدند و بعضى ديگر گفتهاند كه على بن جعد داغ بطلان بر خود زده است كه ابن عمر را به بچهگى موصوف داشته و معاويه را نيز از اهل عذاب ميداند.
پوشيده نماند كه على، بحدوث قرآن معتقد بود، خضاب نمىكرد، مدت شصت سال بطريق يك درميان روزه ميگرفت چنانچه يك روز افطار كرده و يك روز هم روزه داشتى تا آنكه در ٢٥ رجب سال ٢٣٠ در ٩٦ يا ٩٧ سالگى درگذشت. پسرش حسن بن على بن جعد- معروف بجوهرى، نيز از محدّثين عامّه ميباشد، در سال ٢٢٨ ه ق در حال حيات پدر بعد از فوت عبد الرحمن بن اسحق ضبى بقضاوت مدينة المنصور منصوب شد، بسيار كريم النفس و بامروّت و نسبت بمذهب اهل عراق عالم بود و در رجب ٢٤٢ يا ٢٤٣ ه ق درگذشت و در همان روز ابو حسان زيادى نيز كه قاضى شرقيّه بوده وفات نمود و در مرثيه ايشان گفتهاند:
سر بالكرخ و المدينة قوم |
مات فى جمعة لهم قاضيان |
|
لهف نفسى على الزيادى منهم |
ثم لهفى على فتى الفتيان |
|