ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٣٥٢ - تنوخى على بن محسن
و چند رساله در مهمات فرائض و غير اينها ميباشد و در سال هزار و صد و هشتاد و سه از هجرت (١١٨٣ ه ق) در هفتاد و دو سالگى درگذشت. (ص ١٨٤ ج ٤ سلك الدرر)
تنكابنى ميرزا محمد بن سليمان-
بعنوان صاحب قصص العلماء نگارش خواهد يافت.
تنوخى[١]
تنوخى
در اصطلاح رجالى، عبد الرحمن بن زيد بن اسلم مدنى بوده و شرح حالش موكول بكتب رجاليه ميباشد و در اينجا بعضى از مشهورين بهمين عنوان تنوخى را تذكر ميدهد.
(ص ١٣٨ فوائد البهية و ١١٥ ج ١٢ تاريخ بغداد)
تنوخى داود بن هيثم-
بعنوان انبارى داود، نگارش داديم.
تنوخى على بن محسن-
مكنّى بابو القاسم، قاضى، اديب فاضل ظريف، شاعر ماهر، از شاگردان سيد مرتضى، حافظ اشعار بسيار و نوادر زياد بود، با ابو العلاء معرّى نيز صحبت داشت، مطالب بسيارى از وى فراگرفت، بتوسط او با خطيب تبريزى هم رشته يگانگى استوار داشت. بعقيده اكثر، شيعى امامى و بزعم بعضى معتزلى بود و موافق نقل معتمد، علّامه حلّى هم در آخر اجازات بنى زهره از جمله علماى عامّه و مشايخ شيخ طوسيش شمرده است و ظاهر خطيب بغدادى نيز همين قول را تأييد مينمايد چنانچه گويد: وى از جمعى كثير از محدّثين عامّه روايت كرده و من (خطيب بغدادى) هم از وى استماع كرده و نوشتم. در نواحى بسيارى از مداين و كرمانشاه و زنگان و غير آنها قضاوت نمود، از سن جوانى تا آخر عمر در نزد حكّام، مقبول الشهادة و در شهادت خود بسيار محتاط و راستگفتار بوده. تنوخى، در اوّل يا دويم محرّم چهارصد
[١]- تنوخى- بفتح اول و تخفيف ثانى، منسوب به تنوخ است و آن نام چندين قبيلهايست كه در بحرين اجتماع كردند، به تناصر يكديگر هم قسم شده و در آنجا اقامت گزيدند و بهمين جهت به تنوخ ناميده شدند، تنوخ بضم اول، بمعنى اقامت كردن و بفتح آن صيغه مبالغه از آن است.