ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٢٢٨ - بحترى ابو عباده (يا ابو الحسن) وليد بن عبيد
خودشان شهرت يافتهاند. بجله هم يكى از بطون قبيله بنى سليم است و در مقام نسبت بآن بجلى گويند (بر وزن سعدى) و در نامه دانشوران گويد بجل با دو كسره و تشديد لام است.
(ص ١٢٣ ج ٣ مه)
بحترى [ابو عباده (يا ابو الحسن) وليد بن عبيد]
ابو عباده (يا ابو الحسن) وليد بن عبيد (يا عبيد اللّه يا عتبة) بن يحيى، بحترى طائى، اديب فاضل فصيح بليغ، شاعر ماهر، از مشاهير طبقه اوّل شعراى عرب، ميباشد، در شهر منبج نامى از توابع شام و يا در ديهى زردفنه نامى از ملحقات منبج زاييده شد، ساليان درازى در بغداد اقامت كرد، متوكّل عبّاسى و گروهى ديگر از اكابر را مدحها گفت و از اين راه ثروت بسيارى اندوخت، كتاب معانى الشعر از آثار وى ميباشد و ديوان مرتبى دارد كه در سال يك هزار و سيصد تمام از هجرت در در استانبول چاپ شده است، كتاب حماسه او را نيز كه در بيروت چاپ شده بچندين سبب بحماسه ابى تمام ترجيح ميدهند. در سال دويست و هشتاد و سه يا چهار يا پنج از هجرت (٢٨٣ يا ٢٨٤ يا ٢٨٥ ه قمرى) در حلب يا منبج، در هفتاد و هفت يا هشت يا نه سالگى درگذشت. او نخستين كسى است كه اشعار او را سلسلة الذهب گفتند.
از اشعار او است كه در مدح متوكّل گفته است و حاضر شدن او را در نماز عيد فطر، تذكر ميدهد:
بالبر صمت و انت افضل صائم |
و بسنة اللّه الرضية تفطر |
|
فانعم بيوم الفطر عينا انه |
يوم اغر من الزمان مشهر |
|