ریحانة الادب فی تراجم المعروفین بالکنیه او اللقب - مدرس تبریزی، محمدعلی - الصفحة ٤٠٦ - جزائرى عبد القادر بن محمد بن عبد القاهر
در آن ميغلطند و اين كنايه از آميزش بيگانگان و غلطيدن ايشان بر روى او است.
(ص ٢٨٥ ج ١ ع و ١١٠ ج ١ كا و ١٧٨٢ ج ٣ س و ٦٨٧ مط و ٤٠٦ جواهر الادب و ٦٣ عم)
جريرى احمد بن محمد بن حسين-
يا احمد بن حسين بن محمد، مكنّى بابو محمد، از عرفاى اواخر سده سوم و اوائل سده چهارم هجرت ميباشد، از كبار مشايخ صوفيّه و جامع اصول شريعت و فنون طريقت بشمار ميرفت، در فقه و اصول و اكثر فنون ديگر بر ديگران برترى داشت بلكه در فقاهت داراى مقام مفتى و در طريقت از اصحاب جنيد بغدادى بود و بعد از وفات او خليفهاش گرديد. هنگامى كه فرقه قرامطه بغداد را محاصره كردند تمامى اهالى از كثرت فشار، خواستار دعاى خير و فرج از وى گرديدند در پاسخ گفت: دعا پيش از نزول بلا شايد و بعد از آن تسليم و رضا بايد، در نتيجه همان محاصره در سال سيصد و دوازده يا چهارده از هجرت (٣١٢ يا ٣١٤ ه ق) از عطش در زياده از صد سالگى درگذشت. جرير: بصيغه مصغّر (بر وزن زبير) نام موضعى است از بصره و يكى ديگر در قرب مكّه. (ص ١٥ ج ٣ مه و ٧٥ ج ١ فع)
جريرى معافى بن زكريا-
در تحت عنوان نهروانى خواهد آمد.
جزائر[١]
جزائرى شيخ احمد بن شيخ اسمعيل-
در ضمن ترجمه جدا و جزائرى عبد النبّى، مذكور خواهد شد.
جزائرى عبد القادر بن محمد بن عبد القاهر-
انصارى القبيلة، جزائرى البلدة، از فضلاى قرن دهم هجرت ميباشد كه در سال نهصد و شصت و شش از هجرت در قيد حيات بوده و كتاب عمدة الصفوة فى حل القهوة كه در سال ١٧٦٥ م در پاريس چاپ شده از او است. (ص ٦٨٨ مط)
[١]- جزائر- جمع جزيره، و در اصطلاح جغرافيائى نام ناحيه بزرگى است در سمت شمالى افريقا و هم شهرى است مركز آن ناحيه كه بعد از قاهره و اسكندريه بزرگترين و آبادترين بلاد افريقا ميباشد و چندى از منسوبين آن را ثبت اوراق مينمايد.