ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٤٨ - حاكميت نبوى و ارائه احكام الهى

نظير اين توسعه در معنى توسعه اى است كه در آيه شريفه( و لاتأكلوا أموالكم بينكم بالباطل ) [٩] وجود دارد .

زيرا معناى اين آيه نيز آن نيست كه تنها خوردن مال مردم أكل مال به باطل است , بلكه اين است كه هرگونه تصرفى در مال غير , ولو آنكه از قبيل پوشيدن لباس غصبى و امثال آن باشد , همه از مصاديق أكل مال مردم به باطل است .

از آنچه گذشت به خوبى دانسته مى شود كه حاكميت نبى , در عرض و يا در طول حاكميت خدا نبوده , بلكه در حقيقت ارائه حاكميت الله است . اين توحيد در حاكميت را از آيه ٥٩ سوره نساء نيز مى توان دريافت كرد .

( يا أيهاالذين آمنوا أطيعوا الله وأطيعوا الرسول وأولى الامر منكم فان تنازعتم فى شى ء فردوه الى الله والرسول ان كنتم تؤمنون بالله واليوم الاخر ذلك خير و أحسن تأويلا ) .

در آغاز آيه از سه مرجع ياد مى شود : خدا , رسول او , و اولواالامر . بعد آنجا كه مى فرمايد , اگر اختلاف كرديد به خدا و رسول او مراجعه نماييد , سخن از دو مرجع است , زيرا اگر در اولى الامر اختلاف شد , مرجع حل اختلاف خود اولى الامر نيست , بلكه خدا و رسول است , و در پايان آيه , آنجا كه مى فرمايد : اگر به مبدأ و معاد ايمان داريد , اين امور را امتثال نماييد , سخن از توحيد است , زيرا از آن دانسته مى شود