ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٦٤ - عاقبت ولايت باطل

دعوت به زشتى و تشويق به گناه يك نصرت كاذب و محبت باطل است , و روزى كه حق ظهور مى كند معلوم مى شود اينها دشمن يكديگر بودند . قيامت , ظرف ظهور عداوت است , نه ظرف حدوث آن . اينها كه در دنيا , در لباس دوستى , يكديگر را وادار به گناه مى كردند , حقيقتا دشمن هم بودند , و در قيامت اين جامه دروغين دنيا برداشته مى شود و آن لباس زيرين اخروى كه جزء سرائر اينها است ظاهر مى گردد , و معلوم مى شود كه دشمن يكديگر بوده اند , لذا يكديگر را لعن مى كنند :

( كلما دخلت امة لعنت اختها ) . [١٤]

همه دوستان و اوليائى كه با خدا در ارتباط نيستند , با باطل در ارتباطند , و محصول ارتباط با باطل جز محبت دروغين و نصرت كاذبه چيز ديگرى نيست و اگر محبت دروغ شد , عداوت صادق است و اگر نصرت كاذب بود , خذلان صادق است . ممكن نيست هم عداوت دروغ باشد هم محبت . و معقول نيست كه هم نصرت كاذب باشد و هم خذلان . پس اگر نصرت كاذب شد , خذلان حقيقى است . و اگر محبت كاذب بود , عداوت صادق است .

لذا قرآن كريم مى فرمايد : همه دوستان غيردينى در قيامت دشمن يكديگرند , راز اين مطلب را در همين سوره مباركه توبه مشخص كرد كه اينها در حقيقت در دنيا دشمن يكديگر بودند , منتها نمى فهميدند .