ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٥٩ - بنده آغازگر ولايت

و تقرب هست , ولى چون با غير خداست , با باطل ارتباط ولائى دارد , زيرا( فماذا بعد الحق الا الضلال ) [٩] يا( ذلك بأن الله هوالحق وأن ما يدعون من دونه هوالباطل ) [١٠] و چون در دنيا حق و باطل مخلوط است , كشف خلاف نمى شود اما روز قيامت كه روز ظهور حق است و اصلا در آن روز باطل راه ندارد , درون محبتهاى باطل كه عداوت صادق است , ظهور مى كند . همچنين باطن نصرت كاذب كه خذلان صادق است بروز مى كند . و از اينروست كه( الا خلاء يؤمئذ بعضهم لبعض عدو ) [١١] نه اينكه آنروز دشمن بشوند , بلكه دشمنى آنها در قيامت ظهور مى كند , چون در دنيا حقيقتا نسبت به هم , دشمنى مى كردند و محبت صورى داشتند , لذا اين محبت صورى رخت برمى بندد و آن دشمنى حقيقى ظهور مى كند .

( الا المتقين ) [١١] مگر متقين , زيرا محبت متقين حقيقى است , درونش همانند بيرونش حق است , لذا در قيامت اين محبتها همچنان باقى و شكوفاست , تا به حد شفاعت برسد , بنابراين محصول ولاء و قرب در اوائل امر , محبت و نصرت است , خواه ولاء با خدا , و خواه ولاء با غير خدا . منتها محصول ارتباط با خدا , محبت و نصرت صادق است و بازده ارتباط با غير خدا , محبت و نصرت كاذب .