ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٣٠٥ - اثبات ولايت تكوينى براى غير انبياء از اولياء الهى

اگر منظور از طعام در اين آيه علم است كه رزق معنوى انسان مى باشد , منظور از آب و يا زمينى كه در آيات بعد از آن آمده است نيز آن مايه و آن زمينه اى است كه موجب بارورى علم و زمينه رشد معرفت انسان است .

در اين روايت كه منقول از امام صادق عليه السلام است , نه تنها طعام به علم معنى شده است , بلكه نوع علم نيز مشخص شده است , زيرا آن علم كه انسان موظف است معلم آن را بشناسد و از هر كسى اخذ نكند كه اخذ نمى شود , علمى است كه با تهذيب و تربيت روح آدمى مرتبط است , والا براى فراگيرى علومى از قبيل علوم طبيعى و رياضى آنچه كه شايسته ذكر است , اين اصل است كه( لاتنظر الى من قال و انظر الى ماقال) [١٥] يعنى به گفته بنگر , نه به گوينده . پس معلوم شد بين اين دو حديث منافاتى نيست , چون مورد هر كدام غير از مورد ديگرى است .

از آنچه گذشت دانسته مى شود كه آنچه متفرع بر استقامت است تنها نزول ملائك براى رفع ترس و اندوه و يا تنها نزول باران نيست , بلكه تعليم علوم الهى , و از جمله آگاهى بر اسرار درونى انسانها نيز از نتايج استقامت بر طريق الهى است . بنابراين همان گونه كه آيه ١٠٥ سوره توبه دلالت دارد , بسيارى از مؤمنين هستند كه در ميان ما بوده و از اعمال ما آگاه مى باشند , و در رأس آنان امامان معصوم عليهم السلام قرار دارند .