ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٦١ - حاكميت نبوى و ارائه احكام الهى

تكوينى او , جعل قوانين را كه منحصرا متعلق به خداست , به اين بهانه كه راهى براى دسترسى به او نيست , به غير خداوند نسبت مى دادند .

اما در منطق قرآن , وضع قانون تنها در اختيار خداوند است . از اينرو اگر كسى با انديشه بشرى بخواهد به پاسخگويى به نيازهاى آدمى برخيزد , به خداوند افترا بسته است . يعنى كارى را كه مختص به اوست , از او سلب كرده , و به غير او نسبت داده است .

قرآن كريم در آيه ٩ سوره فصلت مى فرمايد :

( قل ءانكم لتكفرون بالذى خلق الارض فى يؤمين و تجعلون له أندادا ذلك رب العالمين ) .

يعنى , اين كه شما به خداوندى كه زمين را در دو مرحله آفريد , كفر ورزيده , و براى او همتا و همانند قرار مى دهيد . باطل است , زيرا كه او پرورنده عالميان است .

اين كه وثنيين بت ها را انداد خداوند قرار داده بودند , از اين جهت نبود كه آنها گاهى اطاعت از بت ها و گاهى اطاعت از خداوند مى كردند , زيرا كه آنها جز بت چيز ديگرى را نمى پرستيدند , و جز از قوانينى كه مربوط به آلهه و رب النوع هاى جزئى آنها بود , قانون ديگرى را تبعيت نمى كردند , بلكه همتا و همانند گرفتن آنها براى خداوند از اين جهت بود كه آنها عملى را كه مختص به خداوند است به غير خدا نسبت مى دادند . و اين در واقع به معناى جعل همانند براى خداوندى است كه( ليس كمثله شى ء ) لذاست كه در قيامت , مشركين به هنگام اعتراف مى گويند :