ولايت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٥٢ - حاكميت نبوى و ارائه احكام الهى

خلقت نيست .

دليل دوم اين است كه , پرورش ملازم با آفرينش است , زيرا كسى مى تواند چيزى را بپروراند , كه آن را آفريده باشد . توضيح اين مطلب آن است كه , آفريننده از خصوصيات درونى و از اهداف بيرونى و همچنين از ويژگيهاى راهى كه آفريده را به هدف مى رساند , مستحضر است .

قرآن كريم براساس اين دو استدلال است كه در برخورد با مشركين مى فرمايد :

( الا له الخلق والامر ) . [١]

آنان كه خالقيت خداوند را قبول كرده اند , ربوبيت او را نيز بايد پذيرا باشند , زيرا تقديم( له) در اين كريمه افاده حصر دارد , و( أمر) در اين آيه يا به معناى فرمانروايى و تدبير است , و يا همانند آنچه كه در پايان سوره يس است .

( انما أمره اذا أراد شيئا أن يقول له كن فيكون ) .

ناظر به جنبه ملكوتى اشياء است , و در هر دو صورت , مفاد آيه , هم خلقت را مخصوص خداوند دانسته , و هم امر را منحصر به او مى گرداند .

در آيه ١٠٢ سوره انعام نيز ربوبيت و خالقيت خداوند سبحان در