مطلب را با تطبيق متن هر دو كتاب به آسانى مى‌توان دريافت. مؤلف غالباً در مقام طرح فروعات از نهايه يا مبسوط كمك گرفته و نكات تفسيرى را از تبيان و گاهى از مجمع البيان (٢٥)اخذ كرده و به نظم جديد در آورده است. به عنوان نمونه ، راوندى در باب وكالت، بى كم وكاست و بدون ذكرمنبع به نقل حدود چهار صفحه از مبسوط شيخ مى‌پردازد. (٢٦)

راوندى خود در مقدمه به همين روش تصريح مى‌كند و مى‌گويد:

در تأليف اين اثر به آنچه گذشتگان آورده‌اند، اكتفا مى‌كنم، مگر مطالبى بسيار اندك. عين عبارات آنها را نقل مى‌كنم تا خواننده از عبارات جديد وحشت نكند و اين روش من تا آخر كتاب خواهد بود و در اين كتاب تنها به جمع سخنان پراكنده اصحابمان مى‌پردازم.... (٢٧)

البته اين بدان معنا نيست كه اين تأليف فاقد نو آورى در محتواست، بلكه چنان كه در عبارات مؤلف گذشت، مواردى چند از ابتكارات او را مى‌توان در اين اثر يافت.

راوندى در بيشتر موارد از فقهاى شيعه با تعبير أصحابنا ياد كرده، ولى در عين

(٢٥) النهايه في مجرد الفقه و الفتاوى، ص١٨٩؛ فقه القرآن، ج١، ص٢٥٢ محمد بن الحسن الطوسى، التبيان في تفسير القرآن، تحقيق و تصحيح: احمد قصير عاملى، مكتب الاعلام الاسلامي، داراحياء التراث العربى، رمضان المبارك ١٢٠٩ هـ ق، ج٥، ص ٧٢؛ فقه القرآن، ج١، ص ٢٩٤؛ التبيان، ج٥، ص ٧٤؛ فقه القرآن، ج١، ص٢٩٤؛ التبيان، ج٩، ص٥٦٢؛ فقه القرآن، ج١، ص٢٥٠؛ شيخ طبرسى، ابو على فضل بن الحسن، تفسير مجمع البيان، تحقيق و تعليق: گروه محققين، مؤسسه اعلمى، بيروت، چاپ اول، ١٤١٥ هـ ق، ج٣، ص٢٨٢؛ فقه القرآن، ج١، ص ٣٢؛ مجمع البيان، ج٣، ص٩١، فقه القرآن، ج١، ص ٣٦.
(٢٦) مبسوط، ج٢، ص ٣٦٠؛ فقه القرآن، ج١، ص ٣٩١.
(٢٧) فقه القران، ج١، ص٥.