٣. در روايات وارد شده كه از روز اول محرم، حزن و اندوه در چهره ائمه (عليهم السلام) ظاهر مى‌شد و تا روز دهم شدت پيدا مى‌كرد (١٢) و اين ايام را ايام حزن مى‌ناميدند. (١٣)

٤. فضايلى براى روز غدير ذكر شده تا سه روز ادامه دارد (١٤). همين طور است آنچه در مورد روز نهم ربيع الاول وارد شده است. (١٥)

٥. در بحث وقوف اضطرارى، شارع مقدس وقوف بعد از غروب را مجزى از وقوف در روز عرفه دانسته و يا وقوف بعد از طلوع فجر مجزى از وقوف در شب مشعر است، و همين طور است در منا. چنين احكامى نشان دهنده آن است كه در اين حريم‌ها، جزئى از ملاك وجود دارد كه هنگام اضطرار، شارع به همان اكتفا مى‌كند. اگر اين حريم‌هاى زمانى با ساير زمان‌ها هيچ تفاوتى ندارد، چرا شارع فقط وقوف اضطرارى در اين حريم‌هاى زمانى را مجزى مى‌داند، نه در ساير زمان‌ها را.

٦. وقتى حادثه‌اى مهم در يك روز اتفاق مى‌افتد، عرف عقلا از روزهاى نزديك به آن حادثه به ايام آن واقعه ياد مى‌كنند و حكم آن روز را به ايام مجاور آن سرايت مى‌دهند. در روايات نيز مواردى از اين قبيل وارد شده است. از باب نمونه:

(١١) امالى شيخ صدوق، ص٧٥١.
(١٢) بحار الأنوار، علامه مجلسى، ج٤٤، ص٢٨٣ .
(١٣) همان، ج٤٥، ص٢٥٦.
(١٤) اقبال الاعمال، سيد بن طاووس، ج٢، ص٢٦١.
(١٥) المحتضر، حسن بن سليمان حلى، ص٩٥.