فاضل مقداد در كنز العرفان براى اثبات مشرك بودن اهل كتاب به اين آيه تمسك جسته و پس از وى مرحوم مجلسى در مرآة‌العقول (احتمالاً به پيروى از وى) به اين آيه تمسك كرده و گفته است :

مراد از «مشركون» در اين آيه شريفه تمامى اصناف كافران اعم از بت پرستان و اهل كتاب است، زيرا اگر كراهت يهود و نصارى از غلبه دين اسلام بر ساير اديان از كراهت بت پرستان بيشتر نباشد، بى ترديد كمتر نيست. (١٧)

لذا دليلى ندارد كه مشركون را در اين آيه به بت پرستان اختصاص دهيم، بنابراين در اين آيه بر تمامى كافران از جمله اهل كتاب، كلمه «مشرك» به صورت وصفى اطلاق شده است.

آيه سوم:

{وقالوا كونوا هوداً أو نصارى تهتدوا، قل بل ملّة إبراهيمَ حنيفاً و ما كان من المشركين } (سوره بقره / ١٣٥).

(١٧) مرآة العقول، ج٢٠، ص٦٦ ؛ كنزالعرفان، ج٢، ص١٩٦ است؛ تفسير شاهى، ج٢،ص٣٢٥. مؤيد عموميت آيه اين است كه هم در سوره توبه و هم در سوره صف، آيه در سياق آيات مربوط به اهل كتاب وارد شده است، در سوره توبه قبل از اين آيه، آيه هايى كه از آنها مشرك بودن يهود و نصارى استفاده شده آمده است و پس از اين آيه هم به مذمّت احبار و رهبان پرداخته است. در سوره صف به سخن حضرت موسى با قوم خود و سخنان حضرت عيسى با بنى اسرائيل و بشارت به پيامبر اكرم اشاره شده (صفّ / ٥ و٦). در پايان سوره هم سخنان حضرت عيسى به حواريان و برخورد حواريان و بنى اسرائيل با آن نقل شده است.