مؤلف در استدلال به ادله ، نظم خاصى ندارد. گاهى اجماع و سنت را مقدم مى‌دارد و گاهى قرآن دليل اول است و سپس اجماع و سنت. البته استدلال به دليل عقل، در فقه القرآن كمتر به چشم مى‌خورد.

او در موارد بسيارى براى اينكه ارتباط روايتى را با بحث قرآنى نشان دهد، به آيات {و ما آتاكم الرسول فخذوه و ما نهاكم عنه فانتهوا } (٤٨)و {و انزلنا اليك الذكر لتبيّن للناس } (٤٩) استشهاد مى‌كند. از اين رو، اين دو آيه بيش از هر آيه ديگر در اين كتاب مورد استناد قرار گرفته است.

راوندى اذعان دارد كه برخى از استدلال هاى او به آيات قرآن از قوت كافى براى اثبات احكام شرعى برخوردار نيست و ممكن است متهم شود به اينكه استدلال‌هاى او به قرآن همانند استدلال هاى ضعيف عامه است. او در توجيه چنين استدلال‌هايى مى‌گويد:

چون نصوص روائى معتبر و اجماع بر صحت احكام شرعى مزبور وجود دارد از اين رو اين گونه استدلال هاى قرآنى را براى فزونى دلايل اين احكام ذكر مى كنم. (٥٠)

نويسنده گاهى استدلال ديگران به آيات قرآن را نقل مى‌كند و به آنها جواب مى دهد (٥١) و در مواردى نيز استدلال ديگران را نقل مى‌كند و بدون داورى از آن مى گذرد (٥٢) و در پاره‌اى موارد ، دلايل ديگرى برآن استدلال‌ها مى افزايد. (٥٣)

(٤٨) همان، ج١، ص ٦٢،٨٠، ٩٩، ١٠٢و ١٦١.
(٤٩) همان، ج١، ص ٢٧ و ج٢، ص ٣٥٨.
(٥٠) همان.
(٥١) همان، ج٢، ص ١٠٠ و ٢٤٩.
(٥٢) همان، ج١، ص ١٢٣ و ٨٢، ج٢، ص١٣٢.
(٥٣) همان، ج١، ص ٣٤٩.