... ايشان خود را به صورت كامل وقف علم و عبادت كرده بود واز رياست دورى مى‌جست و اگر مى‌خواست مرجع تقليد شود به راحتى مى‌توانست به آن دست يابد. ولى او دنيا را همانند هسته‌اى بى مقدار از دهان به بيرون پرتاب كرد و مانند يك سنگريزه ناچيز به دور انداخت و دورى گزيدن از دنيا را برگزيد و آخرت براى او بسيار بهتر از دنيا بود.

راه اجداد بزرگوار خود را در پيش گرفت و همانند زاهدان در اين دنيا زندگى كرد و هرگز خانه‌اى بنا نكرد و اموالى از خود به جا نگذاشت، آن زمان كه ما او را ديديم حتى خادمى نداشت كه خدمتگزارى او كند، بلكه هميشه خود براى رفع نيازهايش به بازار مى‌رفت. گاهى در حالى كه او بر در دكانى ايستاده بود طلاب علوم دينى پيرامون او حلقه مى‌زدند و از مشكلات دروس خود مى‌پرسيدند.

با وجود آن كه خداوند طبعى آزاد و بلند به او داده بود درنهايت درجه خوش خلقى و فروتنى و مهربانى با طلاب علوم دينى بود. از همه طبقات و گروه‌ها با مراتب مختلف علمى به نزد او مى‌آمدند تا آنجا كه طلاب جوان از بعضى عبارت‌هاى كتاب‌هاى ابتدائى از وى سؤال مى‌كردند و او همچنانكه در حياط خانه خود روى خاك نشسته بود، با نرمى و گشاده رويى به آنان پاسخ مى‌دادند و بسيار با مهربانى با آنها سخن مى‌گفتند.

آنچه گفته شد اندكى از زيبايى‌هاى اخلاقى او بود و وصف همه آنها و بيان زيبايى سخنان و حالات و رفتارهاى پسنديده او و آنچه را كه خداوند از علم و تقوى و حسن بيان و طلاقت زبان به او داده بود، مجالى ديگر مى‌طلبد... .

(٢) وقاية الأذهان، ص ١٤٤ ـ ١٤٦.