او در مورد بعضى از آيات، استدلال هاى متعدد و متغايرى دارد؛ (٥٤) در حالى كه هريك از آن استدلال ها مبتنى بر انتخاب يك قول خاص در تفسير آن آيه است كه با اقوال ديگر قابل جمع نيست، شايد اين شيوه او كه خالى از تسامح نيست به جهت ميل او به تكثير ادله باشد كه پيشتر از او نقل كرديم.

در موارد اختلافى فقه شيعه و اهل سنت و براى اثبات قول شيعه ،به ادله اى كه فقط نزد آنان معتبر است نيز استدلال مى كند. (٥٥)

آراى اصولى

برخى از نظريات اصولى راوندى كه در لابه لاى مباحث مختلف اين كتاب مطرح شده است ، عبارت است از فرق ميان عام و مجمل (٥٦) ،حمل الفاظ قرآن بر معانى شرعى هنگام ترديد ميان معناى لغوى و شرعى (٥٧)،امكان تخصيص عام قرآنى به سنت قطعى، (٥٨)عدم ثبوت نسخ قرآن به سنت، (٥٩) عدم جواز تبعيت از رأى مفسران در صورتى كه ظاهر آيه موافق آن نيست ، مگر هنگامى كه آن رأى اجماعى باشد (٦٠)، عدم استلزام تخصيص يك جمله با تخصيص جملات متعاقب (٦١)، اقسام چهارگانه دلالت دليل (٦٢)و حجيت احكام شرايع قبل از اسلام،

(٥٤) همان، ص ١٠٧ ، ١٦٠ ، ٤١٠ و ٤١٦.
(٥٥) همان، ج٢، ص ١٠٦.
(٥٦) همان، ج١، ص٤١٥.
(٥٧) همان، ص٥٦ و ج٢، ص١٠٨ و ١٠٤.
(٥٨) همان، ج٢، ص٣٥٢.
(٥٩) همان، ج١، ص٣٧٠.
(٦٠) همان، ج٢، ص٤٢٨.
(٦١) همان، ص٦٨.
(٦٢) همان، ص٣٥٨.