٢. ذات الاشاجع ازاعضاى بدن حيوان است كه فقها فتوا به حرمت يا كراهت خوردن آن داده‌اند وبيشتر آنان آن را به عضوى ميان سُم حيوان معنى كرده‌اند، ولى راوندى بر خلاف مشهور فقها و موافق كيدرى، ذات الاشاجع را به موضع ذبح و مجمع عروق معنا كرده است. (٣٨)

٣. قول به دخول شقيقه در وجه و لزوم شستن آن در وضو. صاحب حدائق پس از نسبت اين قول به راوندى و مخالفت آن با مشهور مى گويد: «ممكن است كلام راوندى را بر آن بخش از شقيقه حمل كنيم كه بر آن مو نروييده است». (٣٩) راوندى اين قول را از تبيان گرفته است؛ زيرا شيخ در تبيان اين قول را از برخى از علماى عامه نقل مى كند و سپس مى گويد : «اين قول مذهب ماست» (٤٠). مؤلف نيز عبارت شيخ را با تغييراتى جزئى نقل كرده است (٤١). در حالى كه شيخ در كتاب

(٣٦) فقه القرآن، ج١، ص ١٣٤؛ مفتاح الكرامه، ج٨، ص ٤٩٠.
(٣٧) طوسى، ابو جعفر محمد بن الحسن، الخلاف، تحقيق و تصحيح: شيخ على خراسانى ، سيد جواد شهرستانى، شيخ مهدى طه نجف، شيخ مجتبى عراقى، دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسين حوزه علميه قم، چاپ اول، ١٤٠٧ هـ ق، ج١، ص ٦٠٩؛ مبسوط، ج١، ص١٤٦.
(٣٨) فقه القرآن، ج٢، ص ٢٥٨، كيدرى، قطب الدين محمد بن حسين، اصباح الشيعه بمصباح الشريعه، تحقيق شيخ ابراهيم بهادرى مراغى، مؤسسه امام صادق(ع) قم، چاپ اول، ١٤١٦ هـ . ق، ص ٣٨٨.
(٣٩) بحرانى، شيخ يوسف ، الحدائق الناضرة في احكام العترة الطاهرة، تحقيق و تصحيح: محمد نقى ايروانى، سيد عبدالرزاق مقرّم، دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرسين حوزه علميه قم، چاپ اول، ١٤٠٥ق، ج٢، ص ٢٢٩؛ ميرزاى قمى، ابوالقاسم بن محمد حسن، غنائم الايام فى مسائل الحلال و الحرام، مكتبة آيت اللّه‌ مرعشى نجفى، قم، چاپ دوم، ١٤٠٥ق، ج١، ص١٢١.
(٤٠) تبيان، ج٣، ص ٤٥٠.
(٤١) فقه القرآن، ج١، ص ١٤.