٣. نويسنده در بيشتر مباحث، به استثناى برخى موارد بسيار نادر به تبيين و ارزيابى روايات منقول از امام على(ع) نمى‌پردازد و در همين موارد نادرهم معيارش را در قبول و رد آنها بيان نمى‌كند كه معلوم مى‌شود سخن خود او نيست و از ديگران پيروى كرده است. البته در موارد معدودى به ضعف سند بر خى روايات اشاره كرده است. شايد اين كار جزء اهداف نويسنده نبوده و صرفاً در پى عرضه حديث بوده، نه چيزى فراتر از آن.

به هر حال، ميراث فقهى نيازمند بررسى و تبيين و جدا كردن غثّ و سمين و درست و نادرست از يكديگر است.

محور سوم: تأملى در چند نمونه از مباحث كتاب

در اينجا به برخى كاوش‌هاى سندى نويسنده و نيز برخى مواردى كه نشان دهنده كيفيت تعامل نويسنده با نصوص و شيوه او در نسبت دادن آرا به امام على(ع) است، مى‌پردازيم:

نمونه اول:نويسنده در بحث تركه مرتد، به روايتى از على(ع) كه حارث اعور از او نقل كرده، اشاره مى‌كند. روايت اين است:

ان ميراث المرتد يوضع في بيت مال المسلمين؛ (١٠)

ميراث مرتد، در بيت المال مسلمين قرار داده مى‌شود.

نويسنده در حاشيه‌اى بر اين روايت چنين اظهار نظر كرده است:

نسبت اين حديث به على(ع) ثابت نيست؛ زيرا روايتى است كه حارث اعور از على(ع) نقل كرده است و حارث فردى دروغگو است به ويژه در رواياتى كه از على(ع) نقل مى‌كند. (١١)

(١٠) ابن حزم اندلسى، على بن احمد بن سعيد، المحلّى، ج٩، ص ٣٠٥.
(١١) ر.ك:ابن داود حلى، رجال ابن داود، ص٦٧، شماره ٣٥٧.