راوندى در موارد زيادى با طرح مباحث ادبى و لغوى ، استدلال به آيات قرآن بر احكام فقهى مى‌كند. اين ويژگى در فقه القرآن نمود زيادى دارد و شايد به همين جهت، برخى از ارباب تراجم او را از ادبا بر شمرده‌اند؛ (٦٤) هر چند در بسيارى از اين موارد نيز از آثار شيخ استفاده كرده است. (٦٥)

تعداد آيات الأحكام كه مؤلف در كتاب ذكر كرده، بيش از ٦١٠ آيه است. (٦٦)

او گاهى به آيات مربوط به قصص انبيا استدلال مى كند ؛ مثلاً به آيه‌هاى ١٩و٦٢ از سوره كهف كه مربوط به داستان اصحاب كهف و موسى و خضر است براى موضوع وكالت (٦٧) و به آيه ١٠ از سوره يوسف كه مربوط به داستان يوسف است و آيه ٨ از سوره قصص كه مربوط به داستان تولد موسى است، براى موضوع لُقطه استدلال كرده است. (٦٨)

(٦٣) همان، ص٤١٦.
(٦٤) عمر كحّاله، معجم المؤلفين، مكتبة المثنى و دار احياء التراث العربي، بيروت، ج٤، ص ٢٢٥.
(٦٥) فقه القرآن، ج١، ص ٢١؛ تبيان، ج٣، ص ٤٥٤؛ فقه القرآن، ج١، ص٤٢ و ٥٩؛ تهذيب الاحكام، ج١، ص١٩٩ و ٢١٤.
(٦٦) اين در حالى است كه برخى مانند شهيد ثانى تعداد آن را حدود پانصد آيه دانسته‌اند (شهيد ثانى، منية المريد)، تحقيق و تصحيح: رضا مختارى، مكتب الاعلام الاسلامي، چاپ اول، ١٤٠٩ هـ ق، ص٣٧٨.
(٦٧) فقه القرآن، ج١، ص٣٩٤.
(٦٨) همان.