به عقيده ما نظر صحيح آن است كه روييدن موى در شرمگاه مطلقاً ـ براى كافر يا مسلمان ـ نشانه بلوغ است و دليل بر آن، روايات فراوانى است كه به برخى از آن‌ها اشاره مى‌كنيم:

١. در ماجراى بنى قريظه كه سعد بن معاذ حكم كرد جنگجويان بالغ آنان كشته شده و افراد نابالغ اسير شوند، پيامبر(ص) دستور دادند براى تمييز جنگجويان بالغ از كودكان ، زير كمربند آنها را ببينيد اگر موى روييده بود جزو جنگجويان محسوب شوند و اگر مويى نروييده بود جزو كودكان به حساب آيند. (٣٨)

٢. عطيه قرظى يكى از دستگير شدگان جنگ بنى قريظه مى‌گويد در روز جنگ، مرا پيش رسول خدا(ص) بردند در حالى كه در بلوغ من شك داشتند، رسول خدا(ص) دستور دادند زير كمربند مرا نگاه كنند كه آيا موى روييده است يا نه . بعد از آنكه معلوم شد مويى نروييده است مرا به كودكان ملحق كردند. (٣٩)

بايد خاطرنشان كرد، قضيه مذكور در جنگ بنى قريظه و حكم مزبور از طرف سعد بن معاذ با سند ضعيف در روايات شيعه نقل شده است. همه روايات مربوط به اين قضيه در كتب وسائل الشيعه، بحارالانوار، تهذيب و... نقل شده كه در سند آنها «وهب بن وهب» وجود دارد كه در متون رجالى به دروغگوترين مخلوق معروف است. مشكل اساسى وارد شدن اين قضيه در روايات اهل سنت است كه بر اساس نظر فقهاى اهل سنت بعضى از اين روايات صحيح است. (٤٠)

(٣٧) همان.
(٣٨) سنن البيهقى، ج٦، ص ٥٨ والمغنى لابن قدامة، ج ٤ ، ص٥١٤ .
(٣٩) همان.
(٤٠) از آنجا كه اين روايات به گونه اى بيان شده است كه ممكن است توهم قساوت و سنگدلى مسلمانان و مظلوميت بنى قريظه را ايجاد كند لازم است توضيحى در مورد اين قضيه داده شود. برخلاف گزافه گويى هايى كه در مورد اين قبيله و تعداد جنگجويان آن شده است بنى قريظه يكى از قبايل داراى قلعه هاى مستحكم و مسلط بر مدينه بود. بنا بر نقل تاريخى، حيى بن اخطب رئيس بنى نظير به مشركان قريش گفت: بنى قريظه كه داراى مكان وسيع و ٧٥٠ جنگجوست با شماست. اين در حالى است كه اين قبيله با رسول خدا(ص) عهد و پيمان حمايت بسته بود، لكن به عهد خويش پايبند نمانده و به رسول خدا(ص) و مسلمين مدينه خيانت كردند و با قريش كه براى ريشه كن كردن رسول خدا(ص) آمده بودند، هم پيمان شدند. بعد از آن رسول خدا(ص) فرستادگانى نزد آنها فرستاد كه به پيمان خود وفادار باشند، ولى آنان مخالفت ورزيدند و خيانت خود و همدستى با احزاب را آشكار كردند. حتى پيامبر از آنان خواست كه اگر طبق پيمان خود او را يارى نمى‌كنند، پس بى طرف بمانند و دشمنش را نيز يارى نكنند، اما آنان از اين خواسته هم سرباز زدند. اين خيانت براى مسلمانان سنگين بود؛ چرا كه مسلمانان مدينه بين مشركان قريش كه از بيرون آمده بودند و يهوديان بنى قريظه كه داخل مدينه بودند، محاصره شده و به شدت آسيب پذير شده بودند. پس از آنكه احزاب با كشته شدن عمروبن عبدود به دست على بن ابى طالب(ع)، شكست خوردند و فرار كردند، پيامبر مكرم(ص) روى به دژهاى يهوديان بنى قريظه آورد و آنها را محاصره كرد. سر انجام بنى قريظه پذيرفتند كه سعد بن معاذ ـ كه قبل از اسلامش از همين قبيله بود ـ حَكَم شود و هر حكمى كرد بپذيرند. سعد حكم كرد كه جنگجويان بالغ اين قبيله كه عليه اسلام همدست احزاب شدند، كشته و افراد نابالغ اسير و اموال آنان بين مسلمانان تقسيم شود. بنا براين به هيچ وجه حكم به كشتن تمام مردان نشده بود، بلكه فقط به كشتن جنگجويان اين قبيله كه همدست احزاب شده بودند حكم شد. آيه شريفه ٢٦ سوره احزاب: «فَرِيقاً تَقْتُلُونَ وَتَأْسِرُونَ فَرِيقاً» نيز مؤيد اين نقل تاريخى است.