فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٨ - انواع تعزير و ضوابط آن آیة الله سيد كاظم حائرى
١٠ ـ در روايتى از حريز با سند غير معتبر نقل شده است كه امام صادق(ع) فرمود:
لايخلد في السجن إلاّ ثلاثة الذي يمسك على الموت يحفظه حتى يقتل والمرأة المرتدة: عن الاسلام و السارق بعد قطع اليد و الرجل؛ (١٣)
در حبس ابد نمىمانند مگر سه نفر: كسى كه ديگرى را نگه مىدارد تا شخصى او را بكشد. زنى كه از اسلام مرتد شده و سارقى كه دست و پاى او قطع شده باشد.
١١ ـ از عبداللّه بن سنان با سند غير معتبر از امام صادق(ع) نقل شده است كه فرمود:
على الامام أن يخرج المحبسين في الدين يوم الجمعة إلى الجمعة و يوم العيد إلى العيد فيرسل معهم فإذا قضوا الصلاة و العيد ردّهم إلى السجن؛ (١٤)
بر حاكم لازم است زندانيان بدهكار را هر جمعه به جمعه و هر عيد به عيد آزاد كند و كسى را با آنان بفرستد پس از انجام نماز جمعه و عيد آنان را برگرداند.
١٢ ـ از احمد بن أبي عبداللّه برقي از پدرش ـ محمد بن خالد برقى ـ با سند معتبر از على(ع) نقل شده است كه فرمود:
يجب على الإمام أن يحبس الفساق من العلماء و الجهّال من الاطبّاء و المفاليس من الاكرياء؛
بر امام لازم است كه عالمان فاسق و طبيبان نادان و مكاريان ورشكسته را حبس كند.
راوى مىگويد: و فرمود: حبس الإمام بعد الحد ظلم؛ (١٥) حبس بعد از اجراى حد از سوى امام، ظلم است.
اگر چه سند حديث تا محمد بن خالد صحيح است ولى نقل محمد بن خالد از على(ع) به صورت ارسال است و قابل اعتماد نيست. البته شيخ اين حديث را با اسناد
(١٣) همان، ص٢٢١، باب ٣٢ از ابواب كيفية الحكم و أحكام الدعوى، ح١.
(١٤) همان، ح٢.
(١٥) همان، ح٣.