قتل كافرى كه از اهل ذمّه نيست، موجب قصاص مسلمان نمى‌شود و جراحات او نيز قصاص ندارد، تنها ديه مى‌گيرد و حكم اولاد آنها نيز چنين است. اما در صورتى كه مسلمان به اين عمل عادت كرده باشد، به عنوان فساد در زمين در حكم محاربين قرار گرفته و كشته مى‌شود، نه به عنوان قصاص (٥٨) .

از ظاهر سخن علامه در كتاب مختلف بر مى‌آيد كه خود نيز اين سخن را پذيرفته است. وى بعد از نقل قول ابن جنيد و ابن ادريس مى‌گويد:

وجه همان است كه شيخ گفته است. دليل ما اين است كه چنين فردى با كشتن كسى كه قتلش حرام مى‌باشد، مفسد فى الارض است و قتل او به عنوان حدّ جايز است. (٥٩)

از ظاهر عبارت گروهى از فقها مانند شيخ مفيد در مقنعه (٦٠) ، شيخ الطايفه در تهذيب (٦١) و استبصار (٦٢) ، محقق در مختصر النافع (٦٣) و ديگران بر مى‌آيد كه معتاد به كشتن اهل ذمّه به عنوان قصاص كشته مى‌شود نه به عنوان حدّ. ظاهر كلمات برخى ديگر مانند شيخ در نهايه (٦٤) و ابن ادريس در سرائر (٦٥) و علامه در قواعد و صريح كلام فخر المحققين در ايضاح

(٥٧) كافى فى الفقه، ج٣٨٤.
(٥٨) مختلف الشيعه، باب قصاص و ديات، فصل سوم، مسأله ٦.
(٥٩) همان.
(٦٠) مقنعه، ص ٧٣٩.
(٦١) تهذيب، ج١٠،ص١٨٩.
(٦٢) استبصار، ج٤،ص ٢٧١.
(٦٣) مختصر النافع در ذيل شرط دوم از شرايط معتبره در قصاص.
(٦٤) النهاية و نكتها،ج٣،ص ٣٨٩.
(٦٥) السرائر، ج٣،ص ٣٥٢.