اين بود گزيده‌اى از كلمات اصحاب در تفسير كلمه محارب. از اين سخنان به دست مى‌آيد كه همگى بر اين معنى متّفق‌اند كه محارب كسى است كه سلاح بكشد، امّا بيشتر فقها كشيدن سلاح را مقيّد نموده‌اند به مجرّد ترساندن مردم، چنانكه در مبسوط و نهايه و مهذّب ابن براج و حدود سرائر و شرايع و مختصرالنافع و قواعد و ارشاد و دروس آمده است.

برخى ديگر نيز كشيدن سلاح را مقيّد به قصد ترساندن مردم براى گرفتن اموال و راهزنى كرده‌اند، چنانكه در خلاف و تبيان و كافى ابو الصلاح و مجمع البيان اينطور است.

برخى نيز محاربه را تنها به سلاح كشيدن تفسير كرده، مانند ابن حمزه در الوسيله و بعضى از فقها نيز سلاح كشيدن براى گرفتن اموال مردم را محاربه دانسته‌اند، چنانكه در غنيه و اشارة السبق و جهاد سرائر اين تفسير ذكر شده است.

شايد هريك از دو تفسير اخير به يكى از دو تعريف بالا بازگردد، چرا كه سلاح كشيدن، غالباً همراه با ترساندن طرف مقابل است.

استاد بزرگوار ما، امام راحل نيز با دسته اوّل كه اكثريت هستند همراه شده و در تحرير الوسيله مى‌فرمايد:

مسأله ١ ـ محارب كسى است كه سلاح از نيام بركشد، يا آن را تجهيز كند، به منظور ترساندن مردم و به قصد فساد در زمين؛ در خشكى باشد يا دريا، در شهر باشد يا خارج از آن، شب باشد يا روز. (٣٤)

(٣٢) الدروس الشرعيّة ٢:٥٩.
(٣٣) جواهر الكلام ٤١:٥٦٤.
(٣٤) تحرير الوسيله ٢:٤٤٣.