محارب به مرتكز در ذهن سؤال كننده ندارد، لذا منافاتى ندارد با اينكه معناى {الَّذِينَ يُحَارَبُونَ اللّهَ وَ رَسُولَهُ...} امرى كلى باشد كه هم شامل كسانى است كه در مقابل حكومت اسلامى قيام مسلحانه كرده‌اند و هم شامل كسى كه براى ترساندن مردم سلاح كشيده است.

روايت ديگر، خبر عبيد اللّه‌ بن اسحاق مدائنى دركافى و تهذيب از امام رضا(ع) است .

سئل عن قول اللّه عزّوجلّ: {إنَّمَا جَزَآءء الَّذِينَ يُحَارَبُونَ اللّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَسْعَوْنَ فِي الأرْضِ فَسَاداً أَنَ يُقَتَّلُوا} الآية؛ فما الذى إذا فعله إستوجب واحده من هذه الأربع؟ فقال: اذا حارب اللّه و رسوله و سعى في الارض فسادا فقتل قُتل به، و ان قتل وأخذ المال قتل وصُلب، و ان أخذ المال و لم يقتل قطعت يده و رجله من خلاف، و إن شهر السيف فحارب اللّه و رسوله و سعى في الأرض فساداً و لم يقتل و لم يأخذ المال ينفى(نفى ـ يب) من الارض «الحديث» .

از حضرت در باره آيه {إنَّمَا جَزَآءء الَّذِينَ يُحَارَبُونَ اللّهَ وَ رَسُولَهُ..} سؤال شد: مرتكب چه كارى، مستوجب يكى از مجازاتهاى چهارگانه است؟ امام فرمود: هر گاه كسى به محاربه با خدا و پيامبر(ص) بر خيزد و در زمين فساد كند و در اين راه مرتكب قتل شود، به سبب ارتكاب قتل، كشته مى‌شود. اگر علاوه بر قتل، مال مردم را بگيرد، به قتل مى‌رسد و مصلوب مى‌گردد. اگر بدون قتل، مال گرفت، يك دست و يك پاى او از چپ و راست قطع مى‌شود و اگر كسى شمشير كشيده و به محاربه با خدا و رسول(ص) برخيزد و در تباهى زمين كوشش كند ولى مرتكب قتل و اخذ مال نشود مجازات او تبعيد است ... (٤٣)

(٤٣) الكافى، باب حد المحارب، الحديث، ٨، ج ٧،ص ٢٤٦، ح٩؛ التهذيب: الحديث ١٤٣من باب الحد فى السرقة... .وسائل، الباب ١ من حدّ المحارب، الحديث ٤، ج١٨،ص ٥٣٤.