براى تصحيح، فهم و رفع ابهام از هر متنى از متون علمى ـ اعم از فقهى و غير فقهى ـ مراجعه و توجه به كتابهاى تأثير گذار بر آن متن، بسيار مهثّر و راهگشاست.به خصوص كه در گذشته، بسيار اتفاق افتاده كه نويسنده‌اى بدون ذكر منبع و مأخذ، قسمتهاى زيادى از كتب ديگران را در اثر خود نقل مى‌كرده است و صد البته اين كار در آن زمانها عيب محسوب نمى‌شده است و بايد به طور مبسوط در مقاله‌اى مستقل به تبيين آن پرداخت چنان كه آخوند مولى صدرا(قدّس سرّه) قسمتهاى زيادى از المباحث المشرقيه ى فخر رازى را در اسفار بدون ذكر مأخذ نقل كرده است، در بين فقها هم اين كار رايج بوده است؛ مثلاً شهيد اوّل در غاية المراد از مختلف علامه بسيار تأثير پذيرفته است چنان كه مختلف هم تحت تأثير معتبر محقق حلّى است. نيز جواهر الكلام بى واسطه يا با واسطه ـ و مفتاح الكرامه ـ بى واسطه ـ از غاية المراد متأثّرند. به عنوان نمونه: شهيد اوّل در شرح سخن علامه حلّى در بحث جهاد ارشاد الأذهان: «والموسرُ العاجزُ يقيم