٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص

فقه اهل بیت علیهم السلام - فارسی - موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی - الصفحة ٥١ - كنترل جمعيت* حسين نورى همدانى

و اللّه‌ يقول: {لاتَزِرُ وَازِرَةء وِزْرَ أُخْرَى} (فاطر، آيه ١٨)؛ (٣٦)

امام فرمود گيرم زن جرم كرده، گناه بچه‌اى كه در شكم دارد، چيست؟ خداوند مى‌فرمايد: گناه كسى را ديگرى بر دوش ندارد.

روايات ديگرى دلالت دارند بر اين كه اگر زن خودش به سقط جنين مباشرت كرده باشد، ارث نمى‌برد زيرا قاتل از ديه ارث نمى‌برد.

در باب هشتم از ابواب موانع ارث وسائل الشيعه آمده است:

محمد بن يعقوب عن عدّة من اصحابنا عن سهل بن زياد عن محمد بن يحيى عن احمد بن محمد جميعاً عن ابن محبوب عن علي بن رعاب عن أبى عبيدة الحذّاء، قال: سئلت أبا جعفر(ع) عن امرأة شرب دواء و هي حامل و لم يعلم بذلك زوجها فألقت ولدها، فقال: إن كان له عظم و قد نبت عليه اللحم عليها دية تسلّمها إلى أبيه و إنْ كان حين طرحَتْه علقة أو مضغة فإنّ عليها أربعين ديناراً أو غرّة تؤدّيها إلى أبيها. قلت: و هى لا ترث ولدها من أبيه؟ قال: لا لانها قتلته؛ (٣٧)

از امام باقر(ع) سؤال شد درباره زن حامله‌اى كه دوايى خورده و ولد خود را سقط كرده و شوهرش نمى‌داند، حضرت فرمود: اگر بچه استخوان بندى شده و روى استخوان‌ها از گوشت پوشيده شده، آن زن بايد ديه بدهد. گفتم: زن ارث نمى‌برد؟ فرمود: نه به خاطر اين كه خودش بچه را كشته است.

بعداً خواهيم گفت كه اگر علقه باشد چهل دينار و اگر مضغه باشد شصت دينار بايد بدهد. غرّه به عبد يا امه گويند كه زن بايد به عنوان ديه بپردازد.

نتيجه اين كه سقط جنين به هر شكلى حرام است حتى اگر احتمال دهد كه كارى موجب سقط مى‌شود، انجام آن كار نيز حرام است. علاوه بر حرمت تكليفى، ديه هم دارد اما اين كه ديه آن چقدر است، بحثى است جداگانه.


(٣٦) وسائل الشيعه، ج ٢٨، ص ١٠٨، چاپ آل البيت.
(٣٧) وسائل الشيعه، ج ١٧، باب هشتم از ابواب موانع ارث، ح١.