«اهداب» يا «اهداء» يا «دهداء» شامل پرت كردن از هر بلندى نمى شود. احراق نيز شامل سوزاندن مجرم در حال حيات نمى‌شود؛ زيرا از عمل ائمّه(ع) جز سوزاندن جسد پس از قتل چيزى استفاده نمى‌شود و جواز اين مجازات در مورد كسى كه بربتان نماز گزارده است، اختصاص به همان مورد دارد.

عجيب است كه فقهاى ما از قدما تا متأخّران ـ جز گروه اندكى ـ در مقام فتوا بدون اشاره به قسم اوّل، به قسم دوم روايات عمل كرده‌اند و از كلمات آنها توهم مى‌شود كه درمقام جمع ميان روايات هستند و ما در ادامه به اين مطلب و قول حقّ در وجه جمع، اشاره خواهيم كرد.

ديدگاه فقها

١ . شيخ الطايفه در خلاف، مسأله ٢٢:

هرگاه مردى لواط كرده و دخول نمايد، مجازاتش قتل است و امام(ع) مخير است كه وى را با شمشير به قتل برساند يا ديوارى بر وى خراب كند و يا از مكان بلندى پرت كند.

اگر دخول نكرده باشد ومحصن باشد بايد سنگسار شود و در صورت بكر بودن(عدم احصان) بايد صد تازيانه بخورد. دليل ما اجماع اماميّه و روايات است.

گويا شيخ طوسى از جهت موضوع، بهره‌گيرى جنسى كمتر از دخول را لواط بر شمرده و آن گاه درصدد جمع ميان روايات باب بر آمده است و در فرض دخول، به قسم دوم از روايات يعنى قتل عمل كرده و در كمتر از دخول به قسم اوّل عمل كرده است. به علاوه، در معناى «إهداب من جبل» نيز توسعه داده و سخن از پرتاپ كردن از مكان بلند را به ميان آورده است؛ چنان كه در قتل با شمشير توسعه داده و خراب كردن ديوار بر وى را مطرح كرده‌اند. دليل اين سخن شيخ بر ما معلوم نيست.