نکته مهمی که درباره طرق شیخ به کتاب سکونی وجود دارد این است که طریق «ابن‌ولید عن صفار» از سوی قمی‌ها و طریق «ابن‌غضائری عن العلوی» از سوی علمای بغداد است، که این خود می‌تواند دلیلی بر اعتماد و پذیرش کتاب سکونی در بین علما باشد (چنانچه خواهد آمد).

ابن‌ادریس حلی از این کتاب به عنوان اصلی که در بین اصحاب شهرت دارد، نام می‌برد.[٢١٣]

٢. کتاب نوادر که شیخ در فهرست به آن اشاره می‌کند: «له کتاب کبیر و له کتاب النوادر.» طریق شیخ به این کتاب همان طرق کتاب اول است.

٣ . تفسیر سکونی، که آقا‌بزرگ تهرانی این کتاب را به اسماعیل‌بن‌ابی‌زیاد سکونی نسبت می‌دهد. [٢١٤]

ظاهراً آقا‌بزرگ این استناد را از فهرست ابن‌ندیم گرفته است: «كتاب تفسير مالك بن انس... كتاب تفسير اسماعيل بن ابي‌زياد.»[٢١٥]

طریقی به این کتاب تفسیر وجود ندارد، اما این احتمال وجود دارد که احادیث تفسیری سکونی که علی‌بن‌ابراهیم در تفسیر خود نقل می‌کند و به سکونی نسبت می‌دهد، از این کتاب گرفته شده باشد.

دوم: مذهب سکونی

درباره مذهب سکونی دو نظر وجود دارد؛ بعضی او را «امامی‌مذهب» و برخی دیگر او را «عامی‌مذهب» می‌دانند. از میان مؤلفان شیعه، اولین کسی که به مذهب سکونی

[٢١٢]. فهرست(طوسی)، ص٣٣، ش٣٨.

[٢١٣]. ر.ک: السرائر، ج‌٣، ص٢٨٩.

[٢١٤]. ر.ک: الذريعه، ج‌٤، ص٢٧٦.

[٢١٥]. فهرست(ابن‌ندیم)، ص٣٦.