البته در روایات، افراد دیگری مثل حسین‌بن‌عبیدالله‌بن‌حمران نیز «سکونی» نامیده شده‌اند،[٢٠٩] ولی مقصود از سکونی به طور مطلق ـ چنانچه تفرشی معتقد است[٢١٠]ـ، اسماعیل‌بن‌ابی‌زیاد سکونی شعیری، راوی مورد بحث است.

تألیفات سکونی

با توجه به کتاب‌های فهرست‌نگاری، سه کتاب برای سکونی ثبت شده است:

١. کتابی که شیخ در فهرست با عنوان «له کتاب کبیر» به سکونی نسبت می‌دهد و نجاشی به آن اشاره می‌کند، اما هیچ کدام اشاره‌ای به نام یا موضوع کتاب ندارند. این کتاب از طریق قرائت و سماع به نجاشی منتقل شده است:

قرأته على أبي العباس أحمد بن علي بن نوح قال: أخبرنا الشريف أبو محمد الحسن بن حمزة قال: حدثنا علي بن إبراهيم بن هاشم عن أبيه عن النوفلي عن إسماعيل بن أبي زياد السكوني الشعيري بكتابه.[٢١١]

[٢٠٣]. ر.ک: همان، ج١٣، ص٢٥٦، ح٣٣.

[٢٠٤]. ر.ک: همان، ج٤، ص١٩١، ح٦‌.

[٢٠٥]. ر.ک: همان، ج٦، ص٣٨٦، ح٢٦٨.

[٢٠٦]. كافي، ج٣، ص٥٥٧، ح١.

[٢٠٧]. ر.ک: همان، ج١، ص١٢، ح٩.

[٢٠٨]. ر.ک: همان، ج ٥، ص٣٠٦، ح٨.

.[٢٠٣] ر.ک: رجال(نجاشی)، ص٥٧، ش١٣٤.

[٢١٠]. نقد‌الرجال، ج٥، ص٢٨٤، ش٦٤٤٤.

[٢١١]. رجال‌(نجاشی)، ص٢٦، ش٤٧.