من امروز احساس دست‌اندركاران آن مجله را پس از رسيدن خبر شهادت امير و نامه دومش درك مى‌كنم. نامه‌اى كه قرار بود اساساً وقتى به دست آنان برسد كه او پر كشيده باشد! در لابلاى سطر به سطر نامه دوم، دنبال چيزى مى‌گرديم. هم من و هم مخاطبان آن روز امير در آن مجله:

آيا سرانجام او توانست لجام آن اسب سركش را بگيرد و نلغزد؟ آيا توانست با نفس خويش بجنگد و آن را زمين بزند؟ بخشى از نامه او، پاسخ اين پرسش است:

«من مى‌روم؛ اما بگذار اين دختر فاسد بماند. من فقط خوشحالم كه حالا كه عازم جبهه هستم، هيچ گناه كبيره‌اى ندارم و براى گناهان ريز و درشت ديگرم از خداوند طلب مغفرت مى‌كنم.»

نه هر كه چهره برافروخت، دلبرى داند

نه هر كه آينه سازد، سكندرى داند