آن انسان‌شناس بزرگ كه انسان را در درون و برون و مجموعه تمايلات و خواسته‌هاى فردى و جمعى مى‌شناسد و نيازهاى روان و تن او را مى‌داند و راه سعادت و خوشبختى مادى و معنوى انسان برايش آشكار است، درمان كردن دردها، و از ميان بردن زياده‌رويها، تجاوزكاريها و افزونخواهيها را با نيرو و كاربرد سلاح و در پرتو جنگ و جهاد امكان‌پذير مى‌داند. پيامبر اكرم «ص» به عنوان آموزگار بزرگ اخلاق و مربّى بى‌همتاى بشريت، تمام نيكها را در سايه شمشير و با كمك جهاد و جنگ و نيروى نظامى تحقق‌پذير مى‌شناسد، و جنگ را تنها راه- در بسيارى از موارد- براى پيدايى آرمانهاى صلح‌جويانه و اخلاقى و انسانى مى‌شمارد. پيامبر انسان‌شناس مى‌داند كه انسانهاى دژخيم شده كه حدّ و مرزى براى خواسته‌هاى خود قائل نيستند، جز با شمشير به حق تن نمى‌دهند و جز با جنگ و قتل و قصاص از خيانت و جنايت و كشتار مظلومان و غصب حقوق محرومان و استثمار حقوق مردمان و ديگر بيدادگريها دست برنمى‌دارند، و تنها چاره اين‌همه بيداد و ظلم و زور در سايه شمشير نهفته است. امام باقر «ع» نيز در تبيين اين ضرورت در جامعه بشرى چنين فرموده است:

* الخير كلّه فى السّيف و تحت السّيف، و فى ظلّ السّيف ... إنّ الخير كلّ الخير معقود فى نواصى الخيل إلى يوم القيامة.[٢]

- تمامى نيكها در شمشير و زير شمشير و در سايه شمشير نهفته است ...

نيكى، همه نيكى، به پيشانى اسبهاى پيشتاز (ميدانهاى جنگ) گره خورده‌

[١] -« امالى صدوق»/ ٥١٧؛« وسائل» ١١/ ٥.

[٢] -« وسائل» ١١/ ٩.