بنابراين، انتظار راستين فرج، خود فرج و گشايشى است در كار جامعه منتظران. از اينرو، سوره «عصر»، به عصر غيبت نيز تفسير شده است، و منظور از «و عملوا الصالحات: كارهاى نيك كردند» را «مواسات»[١] با برادران دينى دانسته‌اند.[٢]

با توجه به اينكه «عمل صالح» قلمرو بسيار گسترده‌اى دارد، در اين آيه به يك مصداق و نمونه آن تفسير شده است. و اين اهميت اصل مواسات با برادران دينى در همه امكانات مادى و اقتصادى را در دوران غيبت و ظهور روشن مى‌سازد. و اين موضوعى است كه در جامعه بظاهر منتظر ما بسيار اندك به چشم مى‌خورد، و آنچه فراوان ديده مى‌شود و همه بخشهاى جامعه را فراگرفته است، فاصله‌هاى وحشتناك طبقاتى و زيستهاى ناهمگون و متفاوتى است كه از نيازمنديهاى كشنده و ويرانگر آغاز مى‌گردد (در اكثريت)، و به رفاهها و شادخواريها و افزون خواهيها و اسرافكاريهاى كشنده و ويرانگر نيز مى‌انجامد. و در اين ميانه چيزى كه بر زمين گذاشته شده و بدان توجه نمى‌شود همسانى و همسويى جامعه منتظر با آرمانها و هدفها و خواسته‌ها و رضايت امام منتظر است.

بنابراين، اگر مخالفان و مدعيان، در راستى و درستى اين انتظارها و ايمانها كاملا ترديد روا دارند، و در اينگونه امام شناسيها به چشم شك بنگرند، و اين‌همه ادعاها را الفاظى پوك و شعارهايى دور از حقيقت بدانند، پاسخ دادن به آنان دشوار است.

در اينجا براى تبيين بيشتر و بهتر موضوع، مناسب است دو سخن از عالم وارسته، مؤلف كتاب: «مكيال المكارم فى فوائد الدعاء للقائم- ع-» بياوريم:

در فصل ٣٧ از كتاب نامبرده مى‌گويد:

[١] - به فكر ديگران بودن و بخشى از مال خويش را به ديگران دادن« مواسات» است. در« لسان العرب» آمده است:« يقال: يوأسى فى ماله‌اى يساوى» كه« يوأسى» به معناى« يساوى» آمده است. بنابراين« مواسات»، بخشش مال تا سطح همسانى با ديگران است.

« لسان العرب»، ابن منظور، ١٤/ ٣٦،« ادب الحوزة» قم ١٤٠٥.

[٢] -« نور الثقلين» ٥/ ٦٦٦.