مالى و سرمايه‌داران به رويارويى و نبرد برخيزند، مقررات محدودكننده منافع اقتصادى و اجتماعى و رعايت عدالت و گردن نهادن به حقها و حقوقها در روابط اجتماعى بوده است. و يكى از مشكلات عمده در كار پذيرش دعوت پيامبران اين بوده است، نه تنها دعوت به عقيده توحيدى و باور معاد و ... از اينجاست كه منطق مخالفان پيامبران چنين است:

... أَ صَلاتُكَ تَأْمُرُكَ أَنْ نَتْرُكَ ما يَعْبُدُ آباؤُنا أَوْ أَنْ نَفْعَلَ فِي أَمْوالِنا ما نَشؤُا ...[١]

- ... آيا همين نمازى كه مى‌خوانى به تو فرمان مى‌دهد كه ما آنچه را پدرانمان مى‌پرستيدند رها كنيم، يا در اموال خود آنچنان‌كه دلخواه ماست عمل نكنيم ...

بيم از محدوديت در راههاى درآمد و اجراى عدالت در مسائل مالى، كافران را به مخالفت برمى‌انگيخت. خدايان كاذب و دروغين پدرانشان امر و نهى و تكليفى نداشتند و از پيروان خود اجراى عدالت و دورى از ظلم و تجاوز به حقوق ديگران را نمى‌خواستند، بلكه اين آيين پيامبران بود كه انسانها را مسئول مى‌شناخت و بار سنگين تكليف و تعهّد و حدود و مقررات دقيق فردى و اجتماعى را بر دوششان مى‌گذارد، و آنان را در قلمرو زندگى محدود مى‌ساخت و اجراى عدالت را بر آنان واجب مى‌كرد. از اين‌رو به آيين پيامبران كه خواسته‌ها و تكليفهاى الهى بود تن نمى‌دادند و به معيارها و ضوابط آن گردن نمى‌نهادند.

قرآن كريم اهداف اصلى دعوت داعيان الهى را چنين ترسيم كرده است:

* لَقَدْ أَرْسَلْنا رُسُلَنا بِالْبَيِّناتِ وَ أَنْزَلْنا مَعَهُمُ الْكِتابَ وَ الْمِيزانَ لِيَقُومَ النَّاسُ‌

[١] - سوره هود( ١١): ٨٧.