شد. رهبران عراق تصور می کردند این جنگ منجر به سقوط رژیم آیت الله خمینی خواهد شد و درگروداشتن زمین های تصرف شده، امتیازی برای عراق به منظور حل اختلافاتش با ایران مخصوصاً درمورد حاکمیت شط العرب [اروندرود] خواهد بود.»

فرانس پرس می افزاید: «تصرف این نوار طولانی از خاک ایران نواحی مرزی عراق را - که برای این کشور حیاتی نیز هستند - از ضربات ایران حفظ می کند.

اکنون بعد از [گذشت] بیش از یک سال از جنگ، ارتش ایران شروع به حمله کرده است. دو ماه و نیم قبل، نیروهای ایرانی، عراقی ها را از شرق رود کارون [به غرب این رودخانه به عقب] راند [ند] و بدین ترتیب برد توپخانه ایران به شهر بصره رسید. درحدود دو هفته قبل نیز نیروهای ایرانی در ناحیه مرکزی مرز در سوسنگرد - بنا به اظهارات [مقامات] تهران - تا مرز پیشروی کردند. این حادثة بزرگی بود، زیرا نوار مرزی تصرف شده توسط عراقی ها قطع شد و خاک عراق در ناحیه عماره عملاً آسیب پذیر شد. بالاخره روز جمعه نیروهای ایرانی به مواضع عراقی ها در ناحیه قصرشیرین حمله کردند و بدین ترتیب نشان دادند که در سراسر جبهه قادر به عملیات هستند.

از این پس، سرانجام جنگ کمتر قابل پیش بینی شده است و طرفین همچنان امتیازهایی در دست خود دارند. عراق اقتصاد بهتری دارد، مخازن پولی عراق و کمک مالی کشورهای حوزه خلیج فارس و پادشاهی عربی به این کشور اجازه می دهد تا ضمن ارائه جنگ و رفع نیازهای مردم، کارهای توسعه ای خود را نیز پیش برد. علاوه براین، کشورهای غربی همچنان وسایل ضروری عراق را تأمین می کنند.

شوروی نیز به نظر می رسد سرانجام موضع خود را مشخص کرده و به عراق کمک می کند. فرانسه هر پنج الی شش هفته درحدود ٣ فروند میراژ اف١ به عراق تحویل می دهد.

درعوض، ایران از منبع نیروی انسانی بسیار عظیمی برخوردار است؛ چهل میلیون ایرانی در مقابل چهارده میلیون عراقی. مردم ایران آشکارا به وسیله انقلاب و جنگ آبدیده شده اند.»[١]

[١] خبرگزاری پارس، نشریه گزارش های ویژه، شماره٢٦٨، ٢٣/٩/١٣٦٠، صص ٤ - ٣، بیروت - خبرگزاری فرانسه ٢٢/٩/١٣٦٠.