ازقبیل کمک هزینه ازدواج و نوزاد به جنگ زدگان پرداخت شد که برای هر ازدواج حداکثر صد هزار ریال که ٥٠ هزار ریال آن به صورت نقد و بقیه به صورت کمک های جنسی به واجدین شرایط پرداخت شده که دراین مورد تاکنون ٢٩٢,٥٢٣,١٢١ ریال هزینه صرف شده است. همچنین برای هر نوزاد مبلغ ٢٠ هزار ریال کمک هزینه پرداخت شده که تاکنون به ٤١٧,٥١ نوزاد تعلق گرفته است.» درخصوص اشتغال به کار جنگ زدگان نیز سرپرست دفتر کل اظهار کرد: «این دفتر درزمینه کشاورزی موفق بوده و تاکنون هزار هکتار زمین با اعتبار ٢٠ میلیون ریال در منطقه شعیبیه شوشتر دراختیار صد خانوار قرار داده که این مقدار زمین زیر کشت رفته است. همچنین ٣٣ کارخانه یخ سازی پنج و ده تنی در جوار شهرک ها نصب شده که حدود ٣٣٠ نفر از مهاجرین جنگی در این کارخانه ها به کار مشغول اند.» سرپرست دفتر کل امور جنگ زدگان درباره امور سیاسی شهرک ها هم گفت: «در آغاز، در پاره ای از شهرک ها، گروهک ها با استفاده از مسائل جنگی منطقه، دولت را مورد حمله قرار داده و مهاجرین جنگی را به صورت آوارگان سیاسی جلوه می دادند، اما خوشبختانه رشد و آگاهی مردم به ویژه مهاجرین جنگی این توطئه ها را خنثی کرده است.»[١]

ضمیمه گزارش ٦٣٦: موقعیت خاکریز عصایی شکل و تدابیر عراق برای تأمین این خاکریز

در کتاب ارتش جمهوری اسلامی در هشت سال دفاع مقدس درباره موقعیت خاکریز عصایی شکل، طراحی، مهندسی و امکانات استقراریافته روی این خاکریز برای مقابله با نیروهای خودی و تدابیر عراق برای تأمین آن آمده است:

«دشمن در شمال کرخه و از کنار رودخانه در حوالی آبادی جابرحمدان در یک خط مستقیم رو به شمال تا تپه ماهورهای رملی و غیرقابل عبور دامنه میشداغ، یک خاکریز دیوارمانند به ارتفاع ٢ متر و نیم و عرض بیش از ٣ متر که خاک آن کاملاً کوبیده و محکم شده بود، به وجود آورده بود. در سراسر این خط و با استفاده از کیسه شنی، الوار، تیرآهن و ورقه های فلزی، سنگرهای جنگ افزار انفرادی و اجتماعی و پناهگاه برای نفرات خود احداث کرده و به فاصلة هر ١٠٠ متر نیز یک سکوی آتش برای تانک و یا نفربرهای حامل موشک مالیوتکا ساخته بود.

این خاکریز که از جنوب به رودخانه کرخه و از شمال به زمین های رملی متکی شده بود، حدود ٦ کیلومتر طول داشت و در زمین های رملی با یک زاویه تقریباً ٧٠ درجه به سمت غرب پیچیده و حدود ٥/٢ تا ٣ کیلومتر در امتداد دامنه های تپه ماهورهای رملی ادامه می یافت. این مواضع پدافندی برای برقراری تأمین پهلوی شمالی احداث شده بود. این خاکریز که به خاطر شکل آن به خاکریز عصاشکل موسوم بود، توسط یگان های پیاده و مکانیزه دشمن اشغال شده بود. این واحدها به انواع جنگ افزارهای ضدزره مجهز بودند و استعداد آنها به بیش از یک تیپ تقویت شده می رسید. این خاکریز تا شهر بستان نزدیک به ٢٠ کیلومتر فاصله داشت. دشمن در این فاصله خاکریزهای عرضی و طولی متعددی را که به صورت مواضع پدافندی آرایش یافته بودند، ایجاد کرده بود تا هرگونه رخنه و نفوذی را به این منطقه، چه از شرق به غرب و چه از شمال به جنوب کنترل و خنثی کند. نیروهای عراقی در جلو خاکریز یادشده یک میدان مین به عرض ٢٠٠ متر ایجاد کرده بودند. این میدان مین که دارای مین های ضدنفر، ضدتانک و منور (روشن کننده) بود، به وسیله چند رشته سیم خاردار حلقوی و عمودی تقویت شده بود. ضمناً این میدان مین با آتش تیربارهای سنگین و جنگ افزارهای سبک ضدزره که در سنگرهای مسقف داخل خاکریز قرار داشتند، پوشانده شده بود و در جلوِ آن یک میدان مین نامنظم به عرض ١٠٠ متر قرار داشت.»[٢]

[١] روزنامه اطلاعات، ٩/٩/١٣٦٠، ص٤، اهواز.

[٢] سیدیعقوب حسینی، مسعود بختیاری و محمدحسن لطفی، پیشین، ص٢٠٤.